Wyprowadzanie rozkładów warunkowych wielowymiarowego rozkładu normalnego


114

Mamy wielowymiarowy normalny wektor Y∼N(μ,Σ) . Rozważ podzielenie μ i Y na

μ=[μ1μ2]
Y=[y1y2]

z podobną partycją Σ w

[Σ11Σ12Σ21Σ22]
Następnie (y1|y2=a) , rozkład warunkowy pierwszej partycji, biorąc pod uwagę drugą, to N(μ¯,Σ¯) , ze średnią
μ¯=μ1+Σ12Σ22−1(a−μ2)
i macierz kowariancji
Σ¯=Σ11−Σ12Σ22−1Σ21

Właściwie te wyniki są również dostępne w Wikipedii, ale nie mam pojęcia, jak powstają μ¯ i Σ¯ . Te wyniki są kluczowe, ponieważ są ważną formułą statystyczną do wyprowadzania filtrów Kalmana . Czy ktoś dostarczy mi etapy wyprowadzania μ¯ i Σ¯ ? Dziękuję Ci bardzo!


24
Chodzi o to, aby użyć definicji gęstości warunkowej . Wiesz, że jest normą dwuwymiarową i że marginalna jest normalna, musisz po prostu wymienić wartości i wykonać nieprzyjemną algebrę. Te notatki mogą być pomocne. Oto pełny dowód. f(y1|y2=a)=fY1,Y2(y1,a)fY2(a)fY1,Y2fY2

1
Twój drugi link odpowiada na pytanie (+1). Dlaczego nie podać go jako odpowiedzi @ Procrastinator?
— gui11aume

1
Nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale myślę, że domyślnie użyłem tego równania w warunkowym PCA. Warunkowe PCA wymaga transformacji która skutecznie oblicza macierz kowariancji warunkowej, biorąc pod uwagę pewien wybór A.(I−A′(AA′)−1A)Σ
— John

@ Procrastinator - twoje podejście wymaga znajomości tożsamości macierzy Woodbury'ego i znajomości blokowej inwersji macierzy. Powoduje to niepotrzebnie skomplikowaną algebrę macierzy.
— probabilityislogic

2
@probabilityislogic Właściwie wynik został udowodniony w podanym przeze mnie linku. Ale jest to godne szacunku, jeśli uznasz to za bardziej skomplikowane niż inne metody. Ponadto w moim komentarzu nie próbowałem zapewnić optymalnego rozwiązania . Mój komentarz był także poprzedni od odpowiedzi Makra (którą głosowałem, jak widać).

Odpowiedzi:


111

Możesz to udowodnić, obliczając gęstość warunkową za pomocą brutalnej siły, jak w linku Procrastinator (+1) w komentarzach. Ale istnieje również twierdzenie, które mówi, że wszystkie rozkłady warunkowe wielowymiarowego rozkładu normalnego są normalne. Dlatego pozostaje tylko obliczyć średni wektor i macierz kowariancji. Pamiętam, że wyprowadziliśmy to w klasie szeregów czasowych w college'u, sprytnie definiując trzecią zmienną i używając jej właściwości do uzyskania wyniku prostszego niż rozwiązanie brutalnej siły w łączu (pod warunkiem, że czujesz się komfortowo z algebrą macierzy). Wychodzę z pamięci, ale było to mniej więcej tak:


Niech będzie pierwszą partycją, a drugą. Teraz zdefiniuj gdzie . Teraz możemy pisaćx1x2z=x1+Ax2A=−Σ12Σ22−1

cov(z,x2)=cov(x1,x2)+cov(Ax2,x2)=Σ12+Avar(x2)=Σ12−Σ12Σ22−1Σ22=0

Dlatego i są nieskorelowane, a ponieważ są wspólnie normalne, są niezależne . Teraz wyraźnie , dlatego wynika z tego, żezx2E(z)=μ1+Aμ2

E(x1|x2)=E(z−Ax2|x2)=E(z|x2)−E(Ax2|x2)=E(z)−Ax2=μ1+A(μ2−x2)=μ1+Σ12Σ22−1(x2−μ2)

co dowodzi pierwszej części. W przypadku macierzy kowariancji należy to zauważyć

var(x1|x2)=var(z−Ax2|x2)=var(z|x2)+var(Ax2|x2)−Acov(z,−x2)−cov(z,−x2)A′=var(z|x2)=var(z)

Teraz prawie skończyliśmy:

var(x1|x2)=var(z)=var(x1+Ax2)=var(x1)+Avar(x2)A′+Acov(x1,x2)+cov(x2,x1)A′=Σ11+Σ12Σ22−1Σ22Σ22−1Σ21−2Σ12Σ22−1Σ21=Σ11+Σ12Σ22−1Σ21−2Σ12Σ22−1Σ21=Σ11−Σ12Σ22−1Σ21

co dowodzi drugiej części.

Uwaga: Dla osób niezbyt dobrze zaznajomionych z używaną tutaj algebrą macierzy jest to doskonały zasób .

Edycja: użyta tutaj jedna właściwość, której nie ma w macierzowej książce kucharskiej (dobry chwyt @FlyingPig) to właściwość 6 na stronie wikipedii o macierzach kowariancji: to znaczy, że dla dwóch losowych wektorów , Oczywiście w przypadku skalarów ale dla wektorów są one różne, o ile matryce są ułożone inaczej.x,y

var(x+y)=var(x)+var(y)+cov(x,y)+cov(y,x)
cov(X,Y)=cov(Y,X)

Dzięki za tę wspaniałą metodę! Jest jedna algebra macierzowa, która nie wydaje mi się znana, gdzie mogę znaleźć wzór na otwarcie ? Nie znalazłem tego na wysłanym linku. var(x1+Ax2)
— Latająca świnia,

@Flyingpig, nie ma za co. Wierzę, że jest to wynik równań , w połączeniu z dodatkową właściwością wariancji sumy losowych wektorów nie zapisanych w Matrix Cookbook - dodałem ten fakt do mojej odpowiedzi - dzięki za złapanie że! (291),(292)
— Makro

13
Jest to bardzo dobra odpowiedź (+1), ale można ją poprawić pod względem uporządkowania podejścia. Zaczynamy od stwierdzenia, że ​​chcemy kombinacji liniowej całego wektora, który jest niezależny / nieskorelowany z . Jest tak, ponieważ możemy wykorzystać fakt, że co oznacza i . To z kolei prowadzi do wyrażeń dla i . Oznacza to powinniśmy . Teraz wymagamy . Jeśli jest odwracalny, to mamyz=Cx=C1x1+C2x2x2p(z|x2)=p(z)var(z|x2)=var(z)E(z|x2)=E(z)var(C1x1|x2)E(C1x1|x2)C1=Icov(z,x2)=Σ12+C2Σ22=0Σ22C2=−Σ12Σ22−1 .
— prawdopodobieństwo prawdopodobieństwa

1
@ jakeoung - nie udowadnia, że , ustawia ją na tę wartość, aby uzyskać wyrażenie zawierające zmienne, o których chcemy wiedzieć. C1=I
— probabilislogiczny

1
@ jakeoung Nie rozumiem też tego stwierdzenia. Rozumiem w ten sposób: Jeśli , to . Zatem wartość jest w jakiś sposób dowolną skalą. Dlatego dla uproszczenia ustawiliśmycov(z,x2)=0cov(C1−1z,x2)=C1−1cov(z,x2)=0C1C1=I
— Ken T

6

Odpowiedź Makra jest świetna, ale tutaj jest jeszcze prostszy sposób, który nie wymaga użycia żadnego zewnętrznego twierdzenia potwierdzającego rozkład warunkowy. Polega ona na zapisaniu odległości Mahanalobisa w formie, która oddziela zmienną argumentu dla instrukcji warunkowania, a następnie odpowiednio rozkłada gęstość normalną.


Przepisywanie odległości Mahanalobisa dla wektora warunkowego: ta pochodna wykorzystuje formułę inwersji macierzy, która wykorzystuje dopełnienie Schura . Najpierw używamy formuły inwersji blokowej, aby zapisać macierz odwrotności wariancji jako:ΣS=Σ11−Σ12Σ22−1Σ21

Σ−1=[Σ11Σ12Σ21Σ22]−1=[Σ11∗Σ12∗Σ21∗Σ22∗],

gdzie:

Σ11∗=ΣS−1 Σ12∗=−ΣS−1Σ12Σ22−1,Σ21∗=−Σ22−1Σ12ΣS−1Σ22∗=Σ22−1Σ12ΣS−1Σ12Σ22−1. 

Za pomocą tej formuły możemy teraz zapisać odległość Mahanalobisa jako:

(y−μ)TΣ−1(y−μ)=[y1−μ1y2−μ2]T[Σ11∗Σ12∗Σ21∗Σ22∗][y1−μ1y2−μ2]=(y1−μ1)TΣ11∗(y1−μ1)+(y1−μ1)TΣ12∗(y2−μ2)+(y2−μ2)TΣ21∗(y1−μ1)+(y2−μ2)TΣ22∗(y2−μ2)=(y1−(μ1+Σ12Σ22−1(y2−μ2)))TΣS−1(y1−(μ1+Σ12Σ22−1(y2−μ2)))=(y1−μ∗)TΣ∗−1(y1−μ∗),

gdzie:

μ∗≡μ1+Σ12Σ22−1(y2−μ2),Σ∗≡Σ11−Σ12Σ22−1Σ21.

Zauważ, że ten wynik jest wynikiem ogólnym, który nie zakłada normalności losowych wektorów. Daje to użyteczny sposób ponownego sformułowania odległości Mahanalobisa, tak aby była kwadratową postacią w odniesieniu do tylko jednego wektora w rozkładzie (drugi wchłonięty do średniej macierzy wektora i wariancji).


Wyprowadzenie rozkładu warunkowego: Teraz, gdy mamy powyższą formę odległości Mahanalobisa, reszta jest łatwa. Mamy:

p(y1|y2,μ,Σ)∝y1p(y1,y2|μ,Σ)=N(y|μ,Σ)∝y1exp⁡(−12(y−μ)TΣ−1(y−μ))=exp⁡(−12(y1−μ∗)TΣ∗−1(y1−μ∗))∝y1N(y1|μ∗,Σ∗).

To ustanawia, że ​​rozkład warunkowy jest również normalny wielowymiarowy z określonym wektorem średnich warunkowych i macierzą wariancji warunkowych.

Korzystając z naszej strony potwierdzasz, że przeczytałeś(-aś) i rozumiesz nasze zasady używania plików cookie i zasady ochrony prywatności.
Licensed under cc by-sa 3.0 with attribution required.