Jeśli oraz , to czy ?


9

To nie jest praca domowa.

Niech X będzie zmienną losową. Jeśli E[X]=k∈R i Var[X]=0 , czy wynika z tego, że Pr(X=k)=1 ?

Intuicyjnie wydaje się to oczywiste, ale nie jestem pewien, jak to udowodnię. Wiem na pewno, że z założeń wynika, że E[X2]=k2 . Więc

(∫Rx dF(x))2=∫Rx2 dF(x).
Wydaje się, że nigdzie mnie to nie prowadzi. Mógłbym spróbować
Var[X]=E[(X−k)2].
Teraz od (X−k)2≥0 , wynika z tego, że E[(X−k)2]≥0 .

Ale jeśli miałbym użyć równości,

E[(X−k)2]=0
to mój instynkt żołądkowy jest taki, że (X−k)2≡0 , więc X≡k .

Skąd mam to wiedzieć? Przypuszczam, że jest to dowód sprzeczności.

Jeżeli przeciwnie, X≠k dla każdego X , a następnie (X−k)2>0 i E[(X−k)2]>0 dla wszystkich X . Mamy sprzeczność, więc X≡k .

Czy mój dowód jest słuszny - a jeśli tak, to czy istnieje lepszy sposób na potwierdzenie tego twierdzenia?


@ user777 Próbowałem tej metody pierwotnie (jak widać w moim Równanie ), ale nie byłem pewien, jak postępować.
∫Rx dF(x)=∫Rx2 dF(x)
— Klarnecista

3
Wierzę, że Nierówność Czebyszewa natychmiast odpowiada na to pytanie.
— whuber

@whuber: przynajmniej oświadczenie Wikipedii o nierówności Czebyszewa wyraźnie wymaga niezerowej wariancji. Naprawdę nie wiem, czy potrzebujemy jakiegoś elementarnego dowodu dla przypadku zerowej wariancji ...
— Stephan Kolassa

1
@Stephan Możesz łatwo mieszać dowolne niedegenerowane rozkłady z zakresem i zastosować nierówność, aby pokazać, że dla wszystkich i wszystkie . (−δ,δ)Pr(|X−k|>δ)≤εε>0δ>0
— whuber

Odpowiedzi:


6

Oto teoretyczny dowód miary uzupełniający pozostałe, wykorzystujący tylko definicje. Pracujemy na przestrzeni prawdopodobieństwa . Zauważ, że i rozważ całkę . Załóżmy, że dla niektórych istnieje tak że na i . Wtedy aproksymuje od dołu, więc według standardowej definicji jako supremum całek prostych funkcji aproksymujących od dołu, (Ω,fa,P.)Y: =(X-miX)2)≥0miY: =∫Y(ω)P.(reω)ϵ>0ZA∈faY>ϵZAP.(ZA)>0ϵjaZAYmiY

miY≥∫ϵjaZAP.(reω)=ϵP.(ZA)>0,
co jest sprzecznością. Zatem , . Gotowy.∀ϵ>0P.({ω:Y>ϵ})=0

5

Udowodnij to przez sprzeczność. Według definicji wariancji i twoich założeń masz

0=VarX=∫R(x-k)2)fa(x)rex,

gdzie oznacza gęstość prawdopodobieństwa . Zauważ, że zarówno i są nieujemne.faX(x-k)2)fa(x)

Teraz, jeśli , toP.(X=k)<1

U: =(R∖{k})∩fa-1(]0,∞[)

ma środek większa od zera, i . Ale wtedyk∉U

∫U(x-k)2)fa(x)rex>0,

(w tym przypadku można dołączyć argument w stylu ) i dlategoϵ

0=VarX=∫R(x-k)2)fa(x)rex≥∫U(x-k)2)fa(x)rex>0,

i twoja sprzeczność.


2

Co to jest ? Czy to to samo, co jak?X≡kX=k

ETA: Iirc,X≡k⟺X(ω)=k ∀ ω∈Ω→X=k tak jak

W każdym razie jest to oczywiste

(X-mi[X])2)≥0

Przypuszczać

mi[X-mi[X])2)]=0

Następnie

(X-mi[X])2)=0 tak jak

Ostatni krok, który moim zdaniem dotyczy ciągłości prawdopodobieństwa ... lub tego, co zrobiłeś (masz rację).


Istnieje również nierówność Czebyszewa :

∀ϵ>0 ,

P.(|X-k|≥ϵ)≤0ϵ2)=0

P.(|X-k|≥ϵ)=0

→P.(|X-k|<ϵ)=1

Znowu dobrze mówię .


Przy okazji, dlaczego tak jest

∫Rx refa(x)=∫Rx2) refa(x)

?

Wydaje mi się, że podczas gdyL.H.S.=kRH.S.=k2)


1
Tak, masz rację. Zredagowałem post
— Klarnecista

@Clarinetist Edytowano też: P
— BCLC
Korzystając z naszej strony potwierdzasz, że przeczytałeś(-aś) i rozumiesz nasze zasady używania plików cookie i zasady ochrony prywatności.
Licensed under cc by-sa 3.0 with attribution required.