Transformacja Z próbkowania w dół


12

W tym artykule lub filtrze wielowirnikowym autor ustanawia następujący związek matematyczny. Niech będzie wyjściem downsamplera takiego, żeyD

yD[n]=x[Mn]

gdzie M jest współczynnikiem próbkowania w dół. Innymi słowy, zachowujemy każdą M -tą próbkę oryginalnego sygnału. Następnie autor stwierdza, co następuje:

... transformata z yD[n] jest podana przez

YD[z]=1M∑k=0M−1X[z1/MWk]

gdzie Wk jest jądrem M punktowego dyskretnego przekształcenia Fouriera, mianowicie e(−j2πk)/M .

Jak możemy przejść od pierwszego wyrażenia do drugiego? Jaki jest związek między DFT i transformacją Z, która pozwala na takie przejście?

Odpowiedzi:


9

To wyprowadzenie jest trudne. Podejście sugerowane wcześniej ma wadę. Pokażę to najpierw; wtedy dam prawidłowe rozwiązanie.

Chcemy powiązać transformację obniżonego próbkowania sygnału, , z transformacją oryginalnego sygnału .Y D ( z ) = Z { x [ M n ] } Z X ( z ) = Z { x [ n ] }ZYD(z)=Z{x[Mn]}ZX(z)=Z{x[n]}

Zły kierunek

Można by po prostu podłączyć wyrażenie dla sygnału o zmniejszonej częstotliwości próbkowania do wyrażenia transformacji :Z

YD(z)=∑n=−∞+∞x[Mn]z−n

Zmiana zmiennej wydaje się oczywista:n′=Mn

YD(z)=∑n′∈MZx[n′]z−n′/M

Jednak ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że mimo iż nowy indeks sumowania nadal działa w zakresie od do , suma jest teraz ponad 1 z M liczb całkowitych . Innymi słowy, - ∞ ∞n′−∞∞

n′∈MZ={...,−2M,−M,0,M,2M,...} ,

podczas gdy definicja -transform wymagaZ

n∈{...,−2,−1,0,1,2,...} .

Ponieważ nie jest to już transformacja , nie możemy napisać:Z

YD(z)=X(z1/M)

Właściwy sposób

Najpierw zdefiniujmy sygnał pociągu impulsowego „pomocnika” jako:tM[n]

tM[n]=∑k=−∞+∞δ[n−kM]={1:n∈MZ0:n∉MZ

Ta funkcja jest równa na każdą z próbek i zero w każdym innym miejscu.mln1M

Równolegle funkcję ciągu impulsów można zapisać jako:

tM[n]=1M∑k=0M−1ej2πkn/M

Dowód: musimy osobno rozważyć przypadki i : n ∉ M Zn∈MZn∉MZ

n∉MZ

tM[n]=1M∑k=0M−1ej2πkn/M={1M∑k=0M−11:n∈MZ1M1−ej2πkn1−ej2πkn/M:n∉MZ={1MM:n∈MZ1M1−11−ej2πkn/M:n∉MZ={1:n∈MZ0:n∉MZ
W przypadku, gdy ,n∉MZ

Wróćmy teraz do pierwotnego problemu znalezienia -transformatora downsamplera:Z

YD(z)=∑n=−∞+∞x[Mn]z−n

Stosujemy podstawienie , pamiętając, że powoduje to, że sumowanie działa tylko na wielokrotnościach całkowitych M:n′=Mn

YD(z)=∑n′∈MZx[n′]z−n′/M

Możemy teraz użyć powyższej funkcji impulsowego pociągnięcia, aby bezpiecznie przepisać to jako sumę wszystkich :n∈Z

YD(z)=∑n=−∞+∞tM[n]x[n]z−n/M

Używając powyższego sformułowania funkcji ciągu impulsów jako skończonej sumy wykładniczej, otrzymujemy:

YD(z)=∑n=−∞+∞(1M∑k=0M−1ej2πkn/M)x[n]z−n/M=1M∑k=0M−1∑n=−∞+∞ej2πkn/Mx[n]z−n/M=1M∑k=0M−1∑n=−∞+∞x[n](e−j2πk/Mz1/M)−n

Sumowanie po prawej stronie jest sumowaniem wszystkich liczb całkowitych, a zatem jest poprawnym matematycznym -transformowanym w kategoriach . Dlatego możemy napisać:z ′ = e - j 2 π k / M z 1 / MZz′=e−j2πk/Mz1/M

YD(z)=1M∑k=0M−1X(e−j2πk/Mz1/M)

Jest to wzór na -transformator downsamplera.Z


1
Bardzo dobrze. Czytając moją wcześniejszą odpowiedź powyżej, zauważyłem również tę samą wadę, co ty.
— Jason R

5

Nie widziałem wcześniej tego zapisu. Wydaje się to jednak mieć sens. -downsampler jest określony przez równanie:M

yD[n]=x[Mn]

Jego transformacji jest określony przez równanie:z

YD(z)=∑n=−∞∞yD[n]z−n=∑n=−∞∞x[Mn]z−n

Zastosuj zmianę zmiennej, pozwalając . Na zakresy sumy nie ma wpływu zmiana zmiennej, ponieważ rozciągają się na nieskończoność.n′=Mn

YD(z)=∑n′=−∞∞x[n′]z−n′/M

Podobne do wygląda transformacji siebie. Przypomnij, że jest to zdefiniowane jako:x [ n ]zx[n]

X(z)=∑n=−∞∞x[n]z−n

Bliższe przyjrzenie się, można zatem stwierdzić, następującą zależność między transformata i :x [ n ] y D [ n ]zx[n]yD[n]

YD(z)=X(z1/M)

Dlatego też, transformacji wyjściu downsampler jest ściśle związana z transformacji sygnału wejściowego, który ma się spodziewać. W dziedzinie częstotliwości, co w efekcie powodowało krotnie rozciągania treści częstotliwość sygnału.z MzzM

Ale jak przejść od powyższego równania do tego, o którym mowa w artykule? Podaje definicję w kategoriach , podczas gdy wyprowadzone przez nas wyrażenie jest funkcją . Tak więc dla konkretnej wartości , w której chcesz oszacować , najpierw (tj. Weź -ty pierwiastek ), a następnie zamień go na . Jednak wszystkie niezerowe mają różne -te pierwiastki :z z 1 / M z Y D ( z ) z 1 / MYD(z)zz1/MzYD(z)z1/Mz X ( z ) z ∈ C M MMzX(z)z∈CMM

{rp, rpej2πM, rpej2π2M, … , rpej2π(M−1)M}

={rp, rpW, rpW2, … , rpWM−1}

gdzie jest wartością jądra DFT przywołaną w twoim pytaniu, a jest tym, co definiuję jako główny -ty pierwiastek wartości zespolonej :Wkej2πk/MrpMz

rp=|z|Mej∠zM

Oznacza to, że 'S głównego -tym korzeń otrzymuje się przez przekształcenie w postać polarnym, biorąc -tego pierwiastka jest wielkości (co jest liczbą rzeczywistą), a następnie dzieląc jest kąt, o . Otrzymane wartości wyrażają w formie biegunowej.M r pzMrpzMzzMrp

Po co męczyć się z tymi wszystkimi problemami? Ponieważ, jak zauważyłem wcześniej, mapowanie z na domenę nie jest jeden do jednego. Teraz zacznę trochę falować ręką. Dla każdej konkretnej wartości , dla której chcesz oszacować , istnieje odpowiadających punktów w które możesz odwzorować. Dlatego każdy z tych punktów w przyczynia się do odpowiadającej wartości . Następnie otrzymujesz sumę podobną do tej przedstawionej w artykule:X ( z 1 / M ) z Y D ( z ) M X ( z 1 / M ) MYD(z)X(z1/M)zYD(z)MX(z1/M)MX(z1/M)YD(z)

YD(z)=1M∑k=0M−1X(rp(z)Wk)

gdzie odnosi się do głównego obliczenia pierwiastkowego, które pokazałem wcześniej. W rzeczywistości, można wybrać dowolny z „s korzeni -tej jako głównego jednego; Wybrałem tę definicję, ponieważ jest najprostsza. Jeśli miałbyś właściwie i rygorystycznie wyprowadzić ten związek, uważam, że czynnik pojawia się z powodu pochodnej .rp(z)MzM1Mz1/M

W mowie matematyki uważam, że byłoby to określane jako zestaw funkcji; , gdzie i . Aby rozwinąć skład funkcji i napisać jako funkcję tylko , domenę na fragmenty jeden na jeden, odwrócimy funkcję w tych przedziałach, a następnie zsumujemy wyniki z odpowiednimi współczynnikami skalowania. Użyłem tej techniki wcześniej, aby obliczyć funkcję rozkładu prawdopodobieństwa funkcji zmiennej losowej, biorąc pod uwagę pdf oryginalnej zmiennej losowej (np. Aby uzyskać pdf z biorąc pod uwagęf ( z ) = X ( z ) g ( z ) = z 1 / M YYD(z)=f(g(z))f(z)=X(z)g(z)=z1/Mz Y D ( z ) √YD(z)zYD(z) XXXpdf), ale nazwa techniki mi ucieka.


Bardzo miła odpowiedź.
— Spacey

Dzięki. Każdy licencjonowany matematyk skuliłby się przy mojej próbie opisu (oczywiście jestem inżynierem). Nie sądzę, żeby to było bardzo jasne, ale może ktoś inny może zaproponować bardziej zrozumiałe wytłumaczenie, a może wymyślę lepszy sposób, aby to powiedzieć.
— Jason R

Rozumiem pierwszą połowę, ale dla mnie sprawy stają się niewyraźne.
— Spacey,

Powinienem przepisać drugą połowę, kiedy będę miał szansę. To tak naprawdę tylko standardowa technika uzyskiwania wyrażenia dla kompozycji dwóch funkcji. Muszę przypomnieć sobie szczegóły, jak to zrobić.
— Jason R
Korzystając z naszej strony potwierdzasz, że przeczytałeś(-aś) i rozumiesz nasze zasady używania plików cookie i zasady ochrony prywatności.
Licensed under cc by-sa 3.0 with attribution required.