Porównaj protokół w Swift i interfejs w Javie

149

Przechodzę przez samouczek iOS ze strony programisty Apple .

Wydaje mi się, że protocoli interfacemają prawie taką samą funkcjonalność.

Czy są między nimi jakieś różnice?
różne zastosowania w projekcie?

Zaktualizowano

Tak , przeczytałem powyższy link i nadal nie jestem pewien, jakie są różnice i zastosowanie między protocoli interface. Kiedy zadaję takie pytanie, chciałbym zobaczyć proste wyjaśnienie na ten temat. Czasami może być trudno uzyskać wszystko z dokumentacji.

java swift

— Kok
źródło

Protokoły w języku Swift i interfejsy w Javie to te same pojęcia. Zobacz tutaj

— Vivek Molkar

Myślę, że pytania takie jak to dotyczące różnic między językami są naprawdę przydatne do zrozumienia cech języka. I nie sądzę, aby prowadziły do niepotrzebnych upartych odpowiedzi ani nie były łatwe do znalezienia odpowiedzi w dokumentacji. Dlatego nie sądzę, aby głosy negatywne w tej kwestii były uzasadnione.

— Lii

Oto kilka krytycznych punktów z rzeczywistego świata dotyczących interfejsów Java - stackoverflow.com/a/41143492/294884 - które byłyby kluczowe dla każdego, kto jest nowy w Swift, wypróbowując Javę

— Fattie

Z drugiej strony warto pamiętać, że cała racja bytu języka Swift polega na tym, że służy on do „programowania zorientowanego na protokół”. Wszystko robisz z „rozszerzeniami protokołów” w Swift wszędzie. Na przykład tutaj jest subtelna kwestia dotycząca języka Swift (tj. „O rozszerzeniach protokołów”), która ilustruje niektóre problemy.

— Fattie

W Swift zamiast interfejsów używana jest nazwa protokołu, ponieważ w plikach nagłówkowych celu C (bezużyteczne duplikaty) z C nazywane są interfejsami

— Alex78191

Odpowiedzi:

117

Zasadniczo protokoły są bardzo podobne do interfejsów Java, z wyjątkiem:

Protokoły Swift mogą również określać właściwości, które należy zaimplementować (np. Pola)
Szybkie protokoły muszą radzić sobie z wartością / odniesieniem za pomocą słowa kluczowego mutating (ponieważ protokoły mogą być implementowane przez struktury i klasy)
w dowolnym momencie można łączyć protokoły za pomocą słowa kluczowego protocol <>. Na przykład zadeklarowanie parametru funkcji, który musi być zgodny z protokołami A i B, jako:

func foo ( var1 : protocol<A, B> ){}

Są to od razu widoczne różnice dla programisty Java (a przynajmniej to, co do tej pory zauważyłem).

— Thomas Schar
źródło

„ słowo kluczowe protokołu <> ”: To naprawdę fajne! Myślę, że to właśnie nazywa się typem przecięcia w społeczności teorii systemów typów. W Javie możesz mieć takie typy tylko dla parametrów typu z wieloma ograniczeniami. Ten artykuł sugeruje wprowadzenie ich w Javie jako typu pierwszej klasy, ze składnią do oznaczania ich.

— Lii

Niezłe podsumowanie. Kilka ważniejszych funkcji: Protokoły Swift mogą również określać powiązane wymagania dotyczące typu - np. Typ kolekcji ma powiązany typ indeksu lub metody porównywania porównywalnego typu wymagają parametru tego samego typu. W Swift 2.0 rozszerzenia protokołów mogą dodawać rzeczywistą funkcjonalność do typów, które spełniają wymagania protokołu.

— rickster

@rickster Java 8 również może dodać implementację do interfejsu, oznaczając metodę default słowem kluczowym . Zobacz samouczek Oracle .

— Basil Bourque

Słowo kluczowe protocol <> zostało teraz usunięte na rzecz znaku ampersand. Możesz więc napisać: niech c: A & B

— Paul Robinson

W Swift zamiast interfejsów używana jest nazwa protokołu, ponieważ w plikach nagłówkowych celu C (bezużyteczne duplikaty) z C nazywane są interfejsami

— Alex78191

Uzupełnienie odpowiedzi @Thomas Schar. Magia protokołu Swift pochodzi z rozszerzenia.

Protokoły Swift mogą uzyskać implementacje za pośrednictwem rozszerzenia (Swift
2). Interfejs Java 8 może mieć domyślne implementacje, ale nie można tego zrobić „wstecz”.
W Swift można „wstecz” dodawać wymagania dotyczące protokołu (i
jego implementacje, jeśli jest to potrzebne) do dowolnej klasy lub struktury.
Protokoły Swift nie są zgodne z ogólnym (tj. <..>) wzorcem dostosowywania, ale według schematu aliasów typu (tj. Typów skojarzonych). Może być mylące na początku, ale można tego uniknąć
w niektórych przypadkach „ślepoty nawiasów ostrych”.
Swift ma zaawansowane dopasowywanie wzorców typów, dzięki czemu można bardzo dokładnie określić, gdzie i jak są stosowane wymagania i rozszerzenia protokołu. Może to być mylące, gdy pochodzi z Javy, ale ma dużą moc.
Dla właściwości / parametru można utworzyć szybki protokół (np. Celebrator: protokół)

Jedną rzeczą, która sprawiła, że drapałem się po głowie przez kilka godzin, jest to, że nie wszystkie protokoły mogą być używane jako typy właściwości. Na przykład, jeśli masz protokół z typem aliasu, nie możesz bezpośrednio użyć go jako typu właściwości (ma to sens, gdy się nad tym zastanowisz, ale w Javie naprawdę chcemy mieć właściwość taką jak userrava: IDao).

— Jeremy Chone
źródło

Również protokoły Swift mogą mieć opcjonalne elementy członkowskie, w przeciwieństwie do interfejsów Java.

— eyeApps LLC

Drobną kwestią, która zawsze pojawia się w Swift, jest to, że nie ma (śmiesznie) żadnych funkcji abstrakcyjnych, więc po prostu mówisz "drukuj, zapomniałeś o tym!" ... stackoverflow.com/a/24111430/294884

— Fattie

@Fattie. Możesz użyć słowa kluczowego „required” na funkcji, aby określić, że wymaga implementacji podklasy. A więc bardziej przypomina drobną ignorancję niż rzeczywisty punkt.

— Dirk Bester

@DirkBester - pozdrawiam - czekaj, mówisz o inicjalizatorach ??

— Fattie

Znowu @DirkBester Mogę mieć trochę zamieszania, ale nie można użyć requiredprzed funkcją w protokole, po prostu dostajesz 'required' may only be used on 'init' declarations...

— Fattie