Dlaczego kompilatory C i C ++ zezwalają na długości tablic w sygnaturach funkcji, skoro nie są one nigdy wymuszane?

Question 1

Oto, co odkryłem podczas mojej nauki:

#include<iostream>
using namespace std;
int dis(char a[1])
{
    int length = strlen(a);
    char c = a[2];
    return length;
}
int main()
{
    char b[4] = "abc";
    int c = dis(b);
    cout << c;
    return 0;
}

Więc w zmiennej int dis(char a[1])The [1]zdaje się nic nie robić i nie działa w
ogóle, bo mogę korzystać a[2]. Tak jak int a[]lub char *a. Wiem, że nazwa tablicy jest wskaźnikiem i jak przekazać tablicę, więc moja zagadka nie dotyczy tej części.

Chcę wiedzieć, dlaczego kompilatory zezwalają na to zachowanie ( int a[1]). A może ma inne znaczenia, o których nie wiem?

Question 2

Jest to dziwactwo składni przekazywania tablic do funkcji.

W rzeczywistości nie jest możliwe przekazanie tablicy w C. Jeśli piszesz składnię, która wygląda tak, jakby powinna przekazywać tablicę, w rzeczywistości jest przekazywany wskaźnik do pierwszego elementu tablicy.

Ponieważ wskaźnik nie zawiera żadnych informacji o długości, zawartość your []na liście parametrów formalnych funkcji jest w rzeczywistości ignorowana.

Decyzja o dopuszczeniu tej składni została podjęta w latach siedemdziesiątych XX wieku i od tego czasu wywołała wiele zamieszania ...

Question 3

Długość pierwszego wymiaru jest ignorowana, ale długość dodatkowych wymiarów jest konieczna, aby umożliwić kompilatorowi prawidłowe obliczenie przesunięć. W poniższym przykładzie do foofunkcji przekazywany jest wskaźnik do dwuwymiarowej tablicy.

#include <stdio.h>

void foo(int args[10][20])
{
    printf("%zd\n", sizeof(args[0]));
}

int main(int argc, char **argv)
{
    int a[2][20];
    foo(a);
    return 0;
}

Rozmiar pierwszego wymiaru [10]jest ignorowany; kompilator nie przeszkodzi w indeksowaniu z końca (zauważ, że formal potrzebuje 10 elementów, ale faktyczny dostarcza tylko 2). Jednak rozmiar drugiego wymiaru [20]jest używany do określenia kroku każdego wiersza, a tutaj formalny musi być zgodny z rzeczywistym. Ponownie, kompilator również nie uniemożliwi indeksowania końca drugiego wymiaru.

Przesunięcie bajtów od podstawy tablicy do elementu args[row][col]jest określane przez:

sizeof(int)*(col + 20*row)

Zauważ, że jeśli col >= 20, to faktycznie indeksujesz do następnego wiersza (lub poza końcem całej tablicy).

sizeof(args[0]), wraca 80na moim komputerze, gdzie sizeof(int) == 4. Jeśli jednak spróbuję to zrobić sizeof(args), otrzymuję następujące ostrzeżenie kompilatora:

foo.c:5:27: warning: sizeof on array function parameter will return size of 'int (*)[20]' instead of 'int [10][20]' [-Wsizeof-array-argument]
    printf("%zd\n", sizeof(args));
                          ^
foo.c:3:14: note: declared here
void foo(int args[10][20])
             ^
1 warning generated.

W tym przypadku kompilator ostrzega, że zamiast rozmiaru samej tablicy poda tylko rozmiar wskaźnika, na który rozpadła się tablica.

Question 4

Problem i jak go rozwiązać w C ++

Problem został szczegółowo wyjaśniony przez Pat i Matta . Kompilator zasadniczo ignoruje pierwszy wymiar rozmiaru tablicy, skutecznie ignorując rozmiar przekazanego argumentu.

Z drugiej strony w C ++ można łatwo pokonać to ograniczenie na dwa sposoby:

za pomocą odniesień
using std::array(od C ++ 11)

Bibliografia

Jeśli twoja funkcja próbuje tylko odczytać lub zmodyfikować istniejącą tablicę (nie kopiować jej), możesz łatwo użyć referencji.

Na przykład załóżmy, że chcesz mieć funkcję, która resetuje tablicę dziesięciu ints, ustawiając każdy element na 0. Możesz to łatwo zrobić, używając następującego podpisu funkcji:

void reset(int (&array)[10]) { ... }

Nie tylko będzie to działać dobrze , ale także wymusi wymiar tablicy .

Możesz także skorzystać z szablonów, aby powyższy kod był ogólny :

template<class Type, std::size_t N>
void reset(Type (&array)[N]) { ... }

I wreszcie możesz skorzystać z constpoprawności. Rozważmy funkcję, która wyświetla tablicę 10 elementów:

void show(const int (&array)[10]) { ... }

Stosując constkwalifikator zapobiegamy ewentualnym modyfikacjom .

Standardowa klasa biblioteczna dla tablic

Jeśli uznasz powyższą składnię za brzydką i niepotrzebną, tak jak ja, możemy wrzucić ją do puszki i użyć std::arrayzamiast niej (od C ++ 11).

Oto refaktoryzowany kod:

void reset(std::array<int, 10>& array) { ... }
void show(std::array<int, 10> const& array) { ... }

Czy to nie wspaniałe? Nie wspominając o tym, że ogólna sztuczka z kodem, której nauczyłem Cię wcześniej, nadal działa:

template<class Type, std::size_t N>
void reset(std::array<Type, N>& array) { ... }

template<class Type, std::size_t N>
void show(const std::array<Type, N>& array) { ... }

Nie tylko to, ale otrzymujesz za darmo kopiowanie i przenoszenie semantyczne. :)

void copy(std::array<Type, N> array) {
    // a copy of the original passed array 
    // is made and can be dealt with indipendently
    // from the original
}

Więc na co czekasz? Idź, użyj std::array.

Question 5

To zabawna funkcja C, która pozwala skutecznie strzelić sobie w stopę, jeśli masz taką skłonność.

Myślę, że powodem jest to, że C jest tylko krokiem powyżej języka asemblera. Sprawdzanie rozmiaru i podobne funkcje bezpieczeństwa zostały usunięte, aby umożliwić najwyższą wydajność, co nie jest złe, jeśli programista jest bardzo sumienny.

Ponadto przypisanie rozmiaru do argumentu funkcji ma tę zaletę, że gdy funkcja jest używana przez innego programistę, istnieje szansa, że zauważy on ograniczenie rozmiaru. Samo użycie wskaźnika nie przekazuje tej informacji następnemu programiście.

Question 6

Po pierwsze, C nigdy nie sprawdza granic tablicy. Nie ma znaczenia, czy są lokalne, globalne, statyczne, parametry, cokolwiek. Sprawdzanie granic tablicy oznacza więcej przetwarzania, a C ma być bardzo wydajne, więc sprawdzanie granic tablic jest wykonywane przez programistę w razie potrzeby.

Po drugie, istnieje sztuczka, która umożliwia przekazanie wartości tablicy do funkcji. Możliwe jest również zwrócenie tablicy z funkcji według wartości. Wystarczy utworzyć nowy typ danych za pomocą struct. Na przykład:

typedef struct {
  int a[10];
} myarray_t;

myarray_t my_function(myarray_t foo) {

  myarray_t bar;

  ...

  return bar;

}

Musisz uzyskać dostęp do takich elementów: foo.a [1]. Dodatkowe „.a” może wyglądać dziwnie, ale ta sztuczka dodaje wielką funkcjonalność do języka C.

Question 7

Aby przekazać kompilatorowi, że myArray wskazuje na tablicę składającą się z co najmniej 10 int:

void bar(int myArray[static 10])

Dobry kompilator powinien dać ci ostrzeżenie, jeśli uzyskasz dostęp do myArray [10]. Bez słowa kluczowego „static” liczba 10 nie miałaby żadnego znaczenia.

Question 8

Jest to dobrze znana „funkcja” języka C, przekazana do C ++, ponieważ C ++ ma poprawnie kompilować kod w C.

Problem wynika z kilku aspektów:

Nazwa tablicy ma być całkowicie równoważna ze wskaźnikiem.
C ma być szybki, pierwotnie opracowany jako rodzaj "asemblera wysokiego poziomu" (specjalnie zaprojektowany do napisania pierwszego "przenośnego systemu operacyjnego": Unix), więc nie powinien wstawiać "ukrytego" kodu; sprawdzanie zakresu czasu działania jest zatem „zabronione”.
Kod maszynowy generowany w celu uzyskania dostępu do tablicy statycznej lub dynamicznej (w stosie lub przydzielony) jest w rzeczywistości inny.
Ponieważ wywoływana funkcja nie może znać „rodzaju” tablicy przekazanej jako argument, wszystko powinno być wskaźnikiem i tak traktowane.

Można powiedzieć, że tablice nie są tak naprawdę obsługiwane w C (nie jest to do końca prawdą, jak mówiłem wcześniej, ale jest to dobre przybliżenie); tablica jest tak naprawdę traktowana jako wskaźnik do bloku danych i dostępna za pomocą arytmetyki wskaźników. Ponieważ C NIE ma żadnej formy RTTI, musisz zadeklarować rozmiar elementu tablicy w prototypie funkcji (aby obsługiwać arytmetykę wskaźników). Jest to nawet „bardziej prawdziwe” w przypadku tablic wielowymiarowych.

Zresztą wszystko powyżej nie jest już prawdą: s

Większość nowoczesnych C / C ++ kompilatory zrobić granice wsparcia kontroli, ale standardy wymagają, że jest domyślnie wyłączona (dla wstecznej kompatybilności). Na przykład najnowsze wersje gcc sprawdzają zakres czasu kompilacji za pomocą „-O3 -Wall -Wextra”, a pełne sprawdzanie granic czasu wykonywania za pomocą „-fbounds -Check”.

Question 9

C nie tylko przekształci parametr typu int[5]w *int; biorąc pod uwagę deklarację typedef int intArray5[5];, przekształci również parametr typu intArray5na *int. Istnieją sytuacje, w których to zachowanie, choć dziwne, jest przydatne (szczególnie w przypadku rzeczy takich jak va_listzdefiniowane w stdargs.h, które niektóre implementacje definiują jako tablicę). Byłoby nielogiczne dopuszczenie jako parametru typu zdefiniowanego jako int[5](z pominięciem wymiaru), ale niedopuszczenie int[5]do bezpośredniego określenia.

Uważam, że obsługa parametrów typu tablicowego przez C jest absurdalna, ale jest to konsekwencja wysiłków, aby wziąć język ad-hoc, którego duże części nie były szczególnie dobrze zdefiniowane lub przemyślane, i spróbować wymyślić behawioralny specyfikacje, które są spójne z tym, co zrobiły istniejące implementacje dla istniejących programów. Wiele dziwactw języka C ma sens, gdy patrzy się na nie w tym świetle, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że kiedy wiele z nich zostało wynalezionych, duże części języka, który znamy dzisiaj, jeszcze nie istniały. Z tego, co rozumiem, w poprzedniku C, zwanym BCPL, kompilatory nie bardzo dobrze śledziły typy zmiennych. Deklaracja int arr[5];była równoważna int anonymousAllocation[5],*arr = anonymousAllocation;; po zarezerwowaniu przydziału. kompilator nie wiedział ani nie przejmował się tymarrbył wskaźnikiem lub tablicą. Po uzyskaniu dostępu jako albo arr[x]lub *arr, będzie traktowany jako wskaźnik, niezależnie od tego, jak został zadeklarowany.

Question 10

Jedyną rzeczą, na którą jeszcze nie ma odpowiedzi, jest faktyczne pytanie.

Odpowiedzi już podane wyjaśniają, że tablice nie mogą być przekazywane przez wartość do funkcji ani w C, ani w C ++. Wyjaśniają również, że parametr zadeklarowany jako int[]jest traktowany tak, jakby miał typint * i że zmienną typu int[]można przekazać do takiej funkcji.

Ale nie wyjaśniają, dlaczego jawne podanie długości tablicy nigdy nie zostało popełnione.

void f(int *); // makes perfect sense
void f(int []); // sort of makes sense
void f(int [10]); // makes no sense

Dlaczego ostatnia z nich nie jest błędem?

Powodem tego jest to, że powoduje problemy z typami czcionek.

typedef int myarray[10];
void f(myarray array);

Gdyby określenie długości tablicy w parametrach funkcji było błędem, nie byłoby możliwe użycie myarraynazwy w parametrze funkcji. A ponieważ niektóre implementacje używają typów tablic dla standardowych typów bibliotek, takich jak va_listi wszystkie implementacje są wymagane do utworzenia jmp_buftypu tablicowego, byłoby bardzo problematyczne, gdyby nie było standardowego sposobu deklarowania parametrów funkcji przy użyciu tych nazw: bez tej możliwości nie może być przenośną implementacją funkcji, takich jak vprintf.

Question 11

Kompilatory mogą sprawdzić, czy rozmiar przekazanej tablicy jest taki sam, jak oczekiwano. Kompilatory mogą ostrzegać o problemie, jeśli tak nie jest.