Inicjalizacja całej tablicy 2D z jedną wartością

Z następującą deklaracją

int array[ROW][COLUMN]={0};

Otrzymuję tablicę ze wszystkimi zerami, ale z następującym

int array[ROW][COLUMN]={1};

Nie otrzymuję tablicy z jedną wartością. Wartością domyślną jest nadal 0.

Dlaczego to zachowanie i jak mogę zainicjować wszystkie 1?

EDYCJA: Właśnie zrozumiałem, że użycie memsetwartości 1 spowoduje ustawienie każdego bajtu na 1, a zatem rzeczywista wartość każdej komórki tablicy nie będzie wynosić 1, ale 16843009. Jak ustawić go na 1?

Masz ten problem, bo int array [ROW][COLUMN] = {1};nie nie oznacza „ustawienie wszystkich elementów do jednego”. Spróbuję wyjaśnić krok po kroku, jak to działa.

Jawny, zbyt przejrzysty sposób inicjalizacji tablicy wyglądałby tak:

#define ROW 2
#define COLUMN 2

int array [ROW][COLUMN] =
{
  {0, 0},
  {0, 0}
};

Jednak C pozwala na pominięcie niektórych elementów w tablicy (lub struct / union). Możesz na przykład napisać:

int array [ROW][COLUMN] =
{
  {1, 2}
};

Oznacza to, zainicjuj pierwsze elementy na 1 i 2, a pozostałe elementy „tak, jakby miały statyczny czas trwania”. W języku C istnieje reguła mówiąca, że ​​wszystkie obiekty o statycznym czasie trwania, które nie są jawnie inicjowane przez programistę, muszą być ustawione na zero.

W powyższym przykładzie pierwszy wiersz jest ustawiany na 1,2, a następny na 0,0, ponieważ nie podaliśmy im żadnych jawnych wartości.

Następnie w C jest reguła zezwalająca na luźny styl klamry. Pierwszy przykład można równie dobrze zapisać jako

int array [ROW][COLUMN] = {0, 0, 0, 0};

chociaż oczywiście jest to kiepski styl, trudniej jest go przeczytać i zrozumieć. Ale ta zasada jest wygodna, ponieważ pozwala nam pisać

int array [ROW][COLUMN] = {0};

co oznacza: „zainicjuj pierwszą kolumnę w pierwszym wierszu na 0, a wszystkie inne elementy tak, jakby miały statyczny czas trwania, tj. ustaw je na zero”.

dlatego jeśli spróbujesz

int array [ROW][COLUMN] = {1};

oznacza to „zainicjuj pierwszą kolumnę w pierwszym wierszu na 1 i ustaw wszystkie inne elementy na zero”.

Jeśli chcesz zainicjować tablicę -1, możesz użyć następującego,

memset(array, -1, sizeof(array[0][0]) * row * count)

Ale to zadziała 0i -1tylko

int array[ROW][COLUMN]={1};

To inicjalizuje tylko pierwszy element do 1. Wszystko inne otrzymuje 0.

W pierwszej kolejności robisz to samo - inicjalizujesz pierwszy element na 0, a resztę na 0.

Powód jest prosty: w przypadku tablicy kompilator zainicjuje każdą wartość, której nie określisz, wartością 0.

Z chartablicą możesz użyć memsetdo ustawienia każdego bajtu, ale generalnie nie zadziała to z rozszerzeniemint tablicą (chociaż jest w porządku dla 0).

Ogólna forpętla zrobi to szybko:

for (int i = 0; i < ROW; i++)
  for (int j = 0; j < COLUMN; j++)
    array[i][j] = 1;

Lub prawdopodobnie szybciej (w zależności od kompilatora)

for (int i = 0; i < ROW*COLUMN; i++)
  *((int*)a + i) = 1;

Zauważ, że GCC ma rozszerzenie wskazanej notacji inicjalizującej, co jest bardzo przydatne w kontekście. Jest to również dozwolone clangbez komentarza (po części dlatego, że stara się być kompatybilny z GCC).

Notacja rozszerzenia umożliwia ...wyznaczenie zakresu elementów do zainicjowania z następującą wartością. Na przykład:

#include <stdio.h>

enum { ROW = 5, COLUMN = 10 };

int array[ROW][COLUMN] = { [0 ... ROW-1] = { [0 ... COLUMN-1] = 1 } };

int main(void)
{
    for (int i = 0; i < ROW; i++)
    {
        for (int j = 0; j < COLUMN; j++)
            printf("%2d", array[i][j]);
        putchar('\n');
    }
    return 0;
}

Wynik jest, jak można się spodziewać,:

 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

Należy zauważyć, że Fortran 66 (Fortran IV) miał liczbę powtórzeń dla inicjatorów dla tablic; zawsze wydawało mi się dziwne, że C nie dostał ich po dodaniu wyznaczonych inicjatorów do języka. Pascal używa 0..9notacji do oznaczenia zakresu od 0 do 9 włącznie, ale C nie używa ..jako tokena, więc nie jest zaskakujące, że nie został użyty.

Zauważ, że spacje wokół ...notacji są zasadniczo obowiązkowe; jeśli są dołączone do liczb, to liczba jest interpretowana jako liczba zmiennoprzecinkowa. Na przykład, 0...9byłoby tokenized jak 0., ., .9i liczb zmiennoprzecinkowych nie są akceptowane jako indeksami macierzy. Z wymienionymi stałymi ...ROW-1nie sprawi kłopotów, ale lepiej jest wyrobić sobie bezpieczne nawyki.

Uzupełnienia:

Zwracam uwagę na to, że GCC 7.3.0 odrzuca:

int array[ROW][COLUMN] = { [0 ... ROW-1] = { [0 ... COLUMN-1] = { 1 } } };

gdzie jest dodatkowy zestaw nawiasów klamrowych wokół skalarnego inicjatora 1( error: braces around scalar initializer [-Werror]). Nie jestem pewien, czy to prawda, biorąc pod uwagę, że normalnie można określić nawiasy klamrowe wokół wartości skalarnej w int a = { 1 };, co jest wyraźnie dozwolone w standardzie. Nie jestem też pewien, czy jest to nieprawidłowe.

Zastanawiam się również, czy nie byłaby lepsza notacja [0]...[9]- to jest jednoznaczne, nie można jej pomylić z żadną inną prawidłową składnią i unika pomyłki z liczbami zmiennoprzecinkowymi.

int array[ROW][COLUMN] = { [0]...[4] = { [0]...[9] = 1 } };

Może komisja normalizacyjna to rozważy?

Aby zainicjować tablicę 2d z zerem, użyj poniższej metody: int arr[n][m] = {};

UWAGA : Powyższa metoda będzie działać tylko przy inicjalizacji z wartością 0;

Zamiast tego użyj tablicy wektorowej :

vector<vector<int>> array(ROW, vector<int>(COLUMN, 1));

char grid[row][col];
memset(grid, ' ', sizeof(grid));

To służy do inicjalizacji elementów tablicy char do znaków spacji.