Instalując ubuntu, czy naprawdę potrzebuję partycji rozruchowej?

Będę instalował Ubuntu 9.10.

Jednak gdy przejdę do zaawansowanych opcji tworzenia partycji. Zdecydowałem, że utworzę

plik wymiany x2 rozmiar partycji RAM / (root).

Przeczytałem kilka dokumentów, które mówią, że powinieneś również utworzyć partycję rozruchową (partycję podstawową) dla pierwszej partycji, aby BIOS mógł ją łatwo znaleźć. I przydziel tylko około 100 MB.

Zastanawiam się, czy muszę utworzyć partycję rozruchową? A co to naprawdę robi?

Wielkie dzięki,

To jest wybór. Możesz lub nie. Zazwyczaj tak. Oprócz wymiany zwykle tworzę 3 partycje:

1. / boot - zwykle około 60 MB. Więcej dla fedory lub jeśli planuję eksperymentować / mam zainstalowane kilka jąder
2. / - 7 lub 8 GB, aby pomieścić wszystko inne, co nie jest / home
3. / home - reszta mojego dysku.

Głównym powodem, dla którego tak się podzieliłem, jest zapewnienie jak największej liczby opcji podczas odzyskiwania i tworzenia kopii zapasowych. Jeśli coś nigdy nie pójdzie źle, 1 duża partycja będzie działać i być może nigdy nie będziesz musiał się tym przejmować.

Może jestem po prostu stary i paranoikiem ;-)

Jeśli obawiasz się o bezpieczeństwo, po instalacji możesz ustawić partycję rozruchową tylko do odczytu. Zapobiega to ktoś (nawet ty) od pisania czegokolwiek do jądra. Chociaż dość bezpieczny, oznacza to, że gdy te stare aktualizacje jądra pojawią się w oknie aktualizacji, nie zostaną zainstalowane, dopóki nie zapiszesz partycji rozruchowej, uruchom ponownie, a następnie zainstaluj. Zrobiłem to na laptopie mojej córki, jako dodatkową warstwę przeciwko ingerowaniu w jej jądro - może instalować oprogramowanie, ale aby zmodyfikować swoje jądro, musi poprosić mnie o pomoc. Daje mi to szansę zweryfikowania, czy to na początek należy zainstalować.

Ogólnie rzecz biorąc, do wszystkiego można użyć tylko jednej partycji. Historycznie wiele systemów używało różnych partycji dla różnych części systemu, ale nie jest to już konieczne.

Nadal istnieją specjalne sytuacje, w których potrzebujesz więcej niż jednej partycji:

• Potrzebujesz osobnej partycji / boot, jeśli chcesz korzystać z pełnego szyfrowania dysku (np. LUKS lub Truecrypt), ponieważ potrzebujesz czegoś do uruchomienia z :-).

• Jeśli uruchamiasz podwójnie i chcesz móc odczytywać pliki z obu systemów, muszą one znajdować się w systemie plików, który oba systemy mogą odczytać. Dlatego sensowne może być posiadanie np. Partycji multimedialnej z NTFS lub VFAT, jeśli uruchamiasz podwójnie system Linux i Windows, aby oba mogły używać plików.

• Jeśli używasz pełnego szyfrowania dysku, zauważalny jest narzut związany z odczytywaniem i zapisywaniem bardzo dużych plików (np. Filmów). Możesz mieć dla nich osobną niezaszyfrowaną partycję.

• Jeśli planujesz od czasu do czasu partycjonowanie lub instalowanie innego systemu operacyjnego, łatwiej jest, jeśli masz /bootna początku dysku numer jeden (np. /dev/sda1), Aby uniknąć złamania gruba.

Istnieje również kilka przestarzałych powodów. Możesz przeczytać o nich w starej dokumentacji, ale nie dotyczą one już obecnych systemów:

• Na niektórych starych urządzeniach partycja rozruchowa jest konieczna ze względu na ograniczenia systemu BIOS (np. Niemożność rozruchu z partycji przed 1024 cylindrami). Uważam, że dotyczy to tylko bardzo starych systemów (starszych niż ~ 5-10 lat).

• W starszych wersjach systemu Linux (V2.2, może 2.4) partycja wymiany była szybsza niż plik wymiany, więc zaleca się posiadanie partycji wymiany. W systemie Linux 2.6 oba powinny zapewniać równoważną wydajność ( http://lkml.org/lkml/2005/7/7/326 ).

Nie ma potrzeby tworzenia partycji rozruchowej. Wszystko może przejść na jedną partycję bez powodowania problemów.

Nawet zamiana może odbywać się na pojedynczej partycji (w formie pliku wymiany); Kiedyś pliki wymiany były nieco wolniejsze niż partycje wymiany, ale od jądra Linuksa 2.6 mają taką samą wydajność jak partycje wymiany (zobacz także pytanie: partycja zamiany vs plik na wydajność? na serverfault.com).

Porady dotyczące tworzenia wielu partycji nie mają nic wspólnego ze znajdowaniem ich przez BIOS (co jest nieprawdziwe). Chodzi o takie rzeczy, jak współużytkowanie jednej partycji / home / yourname między wieloma systemami operacyjnymi i ułatwienie pewnych typów kopii zapasowych. Dla większości użytkowników jedna partycja jest najłatwiejsza do skonfigurowania i działa dobrze.