Untar, ungz, gz, tar - jak pamiętasz wszystkie przydatne opcje?

Jestem pewien, że nie jestem jedynym, który ma następujący problem: za każdym razem, gdy muszę rozpakować plik w * nix, nie pamiętam wszystkich przełączników, i w końcu googluję, co jest zaskakujące, biorąc pod uwagę, jak często muszę Zrób to.

Czy masz dobry ściągacz na kompresję? A może mnemonik dla wszystkich tych paskudnych przełączników w tar?

Robię ten artykuł wiki, abyśmy mogli tutaj stworzyć fajną ściągę.

Aha, a jeśli chodzi o strony podręcznika: czy jest jedna rzecz, dla której nie są one pomocne, chodzi o to, aby dowiedzieć się, jak rozpakować plik.

A może skorzystasz z powłoki z zaawansowanymi funkcjami uzupełniania (takimi jak Zsh lub świeże wersje bash), które uzupełnią opcje za Ciebie, z kompleksową pomocą? :))

Jeśli chodzi o tar: wystarczy spojrzeć na klawiaturę „qwerty”. Obok siebie znajdują się litery „zxcvf”. Potrzebujesz albo „plików tar czvf file.tar.gz” lub „tar xzvf file.tar.gz”.

Podsumowanie opcji smoły

Zapraszamy wszystkich do edycji tego, aby dodać więcej ezoterycznych przełączników, ale oto podstawy:

• x - wypakuj pliki
• c - utwórz archiwum
• t - lista plików
• v - pełny (wyświetla listę plików podczas ich przetwarzania)
• j - użyj kompresji bz2
• z - użyj kompresji gz
• f - odczyt lub zapis plików na dysku

Przykłady

Rozpakuj plik tar.gz: tar zxf tarball.tar.gz

Rozpakuj plik tar.bz2: tar jxf tarball.tar.bz2

Utwórz plik tar.gz: tar zcvf tarvall.tar.gz mój_katalog / *

Istnieje mały skrypt Perla o nazwie „unp”.

unp filename.tar.gz

... i wyciąga wszystko. Działa z każdym skompresowanym plikiem, o ile masz odpowiednie pliki binarne. I po prostu zapominasz o składni lub jakimkolwiek badziewiu. Sprawdź repozytoria dystrybucji Linuksa. Powinno tam być (przynajmniej na Arch, Debian i Ubuntu).

Naprawdę przy częstym używaniu robię różnicę między wydobywaniem (x) danych a kompresowaniem (c) danych:

Wyciągać:

tar xzf data.tgz

Aby skompresować:

tar czf data.tgz

Ponadto możesz dodać dwie funkcje również do swojego .bashrc:

function extract () {     
        if ($# -ne 1); then
                echo "Usage: $0  `<compressed archive>"`
                exit 1
        fi
        tar xzf $1
}

function compress () {
        if ($# -ne 2); then
                echo "Usage: $0 `<compressed archive> <files|directories>"`
                exit 1
        fi
        tar czf $1 $2
}

Jest jeszcze jedna fajna funkcja wyodrębniania, która wykrywa rozszerzenie skompresowanego pliku i wykonuje zadanie za Ciebie:

extract () {
   if [ -f $1 ] ; then
       case $1 in
           *.tar.bz2)   tar xvjf $1    ;;
           *.tar.gz)    tar xvzf $1    ;;
           *.bz2)       bunzip2 $1     ;;
           *.rar)       unrar x $1       ;;
           *.gz)        gunzip $1      ;;
           *.tar)       tar xvf $1     ;;
           *.tbz2)      tar xvjf $1    ;;
           *.tgz)       tar xvzf $1    ;;
           *.zip)       unzip $1       ;;
           *.Z)         uncompress $1  ;;
           *.7z)        7z x $1        ;;
           *)           echo "don't know how to extract '$1'..." ;;
       esac
   else
       echo "'$1' is not a valid file!"
   fi
 }

Po prostu wpisz, tar --helpa znajdziesz swoją ściągawkę.

Jeśli masz problemy z zapamiętywaniem opcji tar, spróbuj użyć rur:

• zcat file.tar.gz | tar xvf -
• bzcat file.tar.bz2 | tar xvf -

Wymień tar xvsię tar tvpo prostu zobaczyć zawartość archiwum za.

Osobiście używam następujących mnemoników:

• t, x lub c odpowiednio dla „tabulacji”, „xtractingu” lub „tworzenia”.
• v, aby wyświetlić listę wszystkich plików.
• z, j lub nic dla odpowiednio tar.gz, tar.bz2 lub plain .tar.
• f dla podania nazwy pliku, w porównaniu z domyślnym użyciem stdin / stdout lub urządzenia taśmowego.

Chociaż „j” i „bzip2” wydają się nie mieć ze sobą nic wspólnego, z łatwością pamiętam ten wyjątek.

Zabawne jest też to, że Googling zastąpił „man tar”.

Mężczyzna jest twoim przyjacielem.

man tar

Trzy najczęściej używane operacje :

--create -c

Utwórz nowe archiwum tar.

--list -t

Wyświetl zawartość archiwum.

--extract -x

Wyodrębnij jednego lub więcej członków z archiwum.

Pięć zaawansowanych operacji tar :

--append -r

Dodaj nowe wpisy do archiwum, które już istnieje.

--update -u

Dodaj nowsze kopie elementów archiwalnych na końcu archiwum, jeśli istnieją.

--concatenate --catenate -A

Dodaj jedno lub więcej istniejących archiwów na końcu innego archiwum.

--delete

Usuń elementy z archiwum (nie działa na taśmach).

--compare --diff -d

Porównaj członków archiwum z odpowiednikami w systemie plików.

Zawsze piszę polecenia podczas pisania

skompresuj pełny plik zip

tar cvzf FILE

wypakuj pełny plik zip PLIK

tar xvzf FILE

Robię następujące

Aby utworzyć tar:

tar czvf foo.tar.gz <files to be included>

Aby rozpakować:

tar zxvf foo.tar.gz

Powinny to być główne przełączniki, o które należy się martwić:

c - create
z - compress/uncompress
x - extracte
v - verbose
f - file

Możesz robić bardziej wymyślne rzeczy, takie jak tar i untar inline, podczas próby przenoszenia plików między katalogami, takich jak:

tar cf - <files to be copied> | (cd <target directory>; tar xvf - )

90% czasu po prostu używam

tar -xvf file.*  

x: wyodrębnij
v: bądź pełny (opcjonalnie)
f: plik wejściowy (tar, gz, bzip2 itp.)

Łatwe, co? :)
Użyj Fileroller lub Ark, jeśli nie jesteś w konsoli.

Od wielu lat korzystam ze skryptu Perla aunpack, który jest częścią projektu atool . Więc wystarczy uruchomić: aunpack foo.{zip/tar.gz/tar.bz2}i robi to poprawnie na podstawie rozszerzenia pliku.

Inną zaletą aunpackjest to, że nie zanieczyszcza bieżącego katalogu dużą ilością plików. Powiedzmy, że jest 20 plików foo.zip, które nie znajdują się w podkatalogu. Zamiast wyrzucać te pliki do bieżącego katalogu, aunpackutworzy foopodkatalog i umieści tam wszystkie pliki.

Wszystko czego potrzebujesz to tar x(wyciąg ze standardowego wejścia), tar c(tar do standardowego), gzip -c(gzip ze standardowego standardowego standardu; -1do -9poziomów kompresji; to samo dotyczy bzip2) i gunzip -c(gunzip standardowego standardowego standardowego standardu) - wszystko inne to rury.

Aby tar i gzip:

$ tar c * | gzip -c > out.tar.gz

Aby rozpakować i rozpakować

$ gunzip -c < out.tar.gz | tar x

Jeśli chcesz słodkie paski postępu, użyj pv, który jest podobny do cat, ale pokazuje paski postępu:

$ tar c * | bzip2 -c | pv > out.tar.gz
 22.6MiB 0:00:03 [3.64MiB/s] [  <=>                           ]
$ pv in.tar.gz | bunzip2 -c | tar x
   80MiB 0:00:00 [  58MiB/s] [===============================>] 100%

Myślę, że łatwo jest wymyślić, czego chcesz, a nie tylko kilka liter.

Aby to zilustrować, wykorzystam przykład wyodrębnienia file.tar.gz:

Ponieważ jest to plik tar, powinieneś użyć programu tar. To są opcje:

1. x skoro chcesz e x pokarmowy.
2. z, jeśli plik kończy się na .gz. (gz jest po tar w nazwie pliku) Ta opcja gunzip archiwum.
3. f dla pliku, po którym następuje nazwa archiwum.

Jest to pokazane w poniższym przykładzie:

tar xzf file.tar.gz

Pamiętam, że zawsze jest to „tar XXvf”, gdzie znajdują się dwa X-y

• x dla e X tract lub c dla C reate oraz,
• albo z = gzip, j = bzip2 (gzip jest bardziej powszechny, więc zwykle jest to z, z jakiegokolwiek powodu j = bzip2 utknął mi w głowie).

Czasami natrafiasz na skompresowane, ale nieszeregowane pliki, w których dodajesz un do dowolnego typu kompresji. np. g un zip lub b un zip2.

Jeśli już, to zapominam 2 i czasami piszę „bzip”.

możesz także utworzyć alias. po prostu dodaj te dwa wiersze do swojego ~/.bash_aliasespliku:

alias untar="tar xvf"
alias dotar="tar cvf"

następnie możesz użyć untar foo.tar.gzdo wyodrębnienia i dotar foo.barkompresji. możesz użyć innych aliasów, które są łatwe do zapamiętania.

P rzyłącz Z ip do F nazwa pliku

tar -czf myfile.tar.gz myfile.sql

e X tract Z ip z nazwą F

tar -xzf myfile.tar.gz