Czy silni programiści muszą dźwigać na siebie ciężar świata? [Zamknięte]

Jako programiści nieustannie dążymy do rozwiązywania problemów mas. Stale poszukujemy również nowych metodologii, języków i ewentualnie organizacji, które pomogą nam w dalszym rozwijaniu naszej zdolności rozwiązywania problemów.

Czuję się, jakbym zawsze był jednym z najlepszych członków mojego zespołu. Wydaje mi się również, że szukam sposobów na ulepszenie mojej pracy w sposób, którego inni często nie dbają. Zaczynam odczuwać lekkie wypalenie zawodowe po ~ 6 latach wspierania technologii. Obwiniam fakt, że tak ciężko pracuję i trzymam się wysokich oczekiwań.

Niektórzy z największych deweloperów na świecie nie piszą już nawet kodu do życia. Często wypalenie. Niektórzy twierdzą, że mają już dość „gry”, ale zastanawiam się, czy problem jest nieco prostszy. Jednym z „noszenia ciężaru świata na naszych barkach”.

Jeśli uważasz, że jesteś silnym programistą, a także uważasz, że nie stanowi to dla ciebie problemu, proszę oświeć mnie swoim podejściem. Jak być na bieżąco z technologią, pomagać innym i szybko / dokładnie rozwiązywać problemy, nie narażając się na wszystkie problemy?

Jeśli jesteś najsilniejszym programistą w swojej firmie / zespole, możesz zdecydować się na „większą ligę”. Dobrzy programiści często „podskakują” tam, gdzie mogą być przeciętni. Jeśli „niesiesz świat”, ponieważ twoi rówieśnicy nie są na równi, może nie być innego wyjścia, jak szukać lepszych rówieśników.

Myślę też, że wypalasz się w każdej pracy. Jestem pewien, że jest wielu ludzi, którzy „już nie kodują”, którzy bardzo za tym tęsknią.

Myślę, że jeśli jesteś naprawdę dobrym programistą, możesz znaleźć pozycję, która będzie miała właściwą równowagę między kodowaniem, architekturą i przywództwem.

Wiem, że tutaj, w Google, gdy jesteś doświadczonym programistą, możesz wybierać między ścieżką zarządzania a ścieżką techniczną. Często zdarza się też, że co kilka lat całkowicie zmienia się domeny (nie tylko projekty). Z tego, co wiem, ta pierwsza jest powszechna w innych firmach (Intel, MS, IBM), ale zmiana domen może nie być tak powszechna.

Im większy nacisk wywierasz na wykonywanie dobrej pracy, tym lepszą pracę wykonujesz. Im lepiej to robisz, tym więcej pracy wykonują ludzie.

Jest to cykl, który jeśli nie wkroczysz i nie powiesz „nie” kilku rzeczom, może szybko doprowadzić do wypalenia zawodowego.

Oto mój spin:

Jest to wysiłek i ciągłe dążenie do samodoskonalenia, którego nie zawsze widać u wszystkich wokół.

Wygląda na to, że to, co właśnie zbudowałeś, zawsze może być lepsze, zawsze można je ulepszyć.

Pokora polega na tym, że nawet jeśli rozwiązanie jest eleganckie, zawsze można je uprościć.

Szczerze mówiąc, są to cechy, które sprawiają, że ktoś jest świetny, nie tylko w programowaniu, ale w każdej karierze, gdy patrzy się na niego z innej perspektywy.

To jeden z wielu powodów, dla których prawdziwie fantastyczni ludzie zaczynają od fantastycznego podejścia i perspektyw. Mają tendencję do wznoszenia się ponad normę i wspinania się na szczyt zespołu, jeśli nie są otoczeni przez podobnie myślących ludzi.

Inni mogą, ale nie muszą, towarzyszyć im. W końcu, w zależności od otaczającego Cię zespołu, na pewno możesz poczuć się, jakbyś dźwigał na ramionach ciężar więcej niż jednej osoby, ponieważ zawsze łatwiej jest członkowi zespołu, który nie jest tak zmotywowany jak ty, aby po prostu wzdłuż wybrzeża.

Widziałem to wielokrotnie u mojego obecnego pracodawcy. Teraz nie jestem już programistą, a menedżerem ds. Rozwoju. Ogromną częścią tego, co robię jako facylitator dla mojego zespołu, jest pomoc w rozwiązywaniu takich sytuacji, jak próba jednostronnego podniesienia poprzeczki dla całej grupy. Mogę powiedzieć, że czasami jest to ogromne wyzwanie, a wiele z nich zależy od zespołu, który masz wokół siebie. Mam szczęście, mam fantastyczny zespół, dzięki czemu moja praca jest o wiele łatwiejsza.

Myślę, że to, co próbuję powiedzieć, to to, jak się czujesz, może bardziej wskazywać na to, z kim pracujesz, niż na to, co faktycznie robisz. Jeśli czujesz się wypalony, być może nadszedł czas na zmianę kariery i przeniesienie się do małej grupy podobnie myślących i bardzo zmotywowanych inteligentnych ludzi.

Byłbyś zaskoczony, jak może zmienić się sceneria!

Żeby rozwinąć nieco to, co mam na myśli perspektywę, ponieważ podejrzewam, że to, co uważałem za dość ponurą uwagę, prawdopodobnie nie do końca przemknęło tak, jak się spodziewałem. ;)

Uważność i terapia poznawczo-behawioralna byłyby kilkoma przykładami tematów, które możesz zbadać i sprawdzić, czy pomagają one w postrzeganiu świata, sugerując tutaj książkę Umysł nad nastrojem . Inteligencja emocjonalna byłaby kolejnym pomysłem na tej arenie, w szczególności w zakresie samoświadomości i samozarządzania, chociaż przydatne są również inne obszary. Uzyskiwanie wynikówbyłaby książką on-line, którą zaleciłbym pomóc w opracowaniu bardziej szczegółowych pomysłów. Oczywiście istnieją tutaj różne strategie lękowe i depresyjne, które niekoniecznie są specyficzne dla programistów, ale podejrzewam, że niektórzy programiści mogą mieć takie problemy w swoim życiu. Inną techniką jest to, co lubię nazywać 4 „Re” Rozpoznawania, Odświeżania, Odpowiadania i Refleksji. Rozpoznaj problem. Zmodyfikuj problem, aby zobaczyć to pod innymi kątami i punktami widzenia. Odpowiedz jak najlepiej na sytuację. Zastanów się, co zostało zrobione, co zadziałało, a co nie. Planowanie, wykonywanie, sprawdzanie i działanie to podobny zestaw 4 kroków w prawdopodobnie nieco innej kolejności, choć nadal istnieje pomysł patrzenia na rzeczy, Ciągłe doskonalenie usług byłoby komponentem ITIL, który może być tutaj pomocny, jeśli chcesz czegoś bardziej technicznego i nie tak drażliwego.

Chociaż czasami mogę cieszyć się poczuciem dużej presji na mnie i może pomóc mi w osiągnięciu niektórych celów, w innych przypadkach taka sama presja może mieć katastrofalne konsekwencje. Znalezienie właściwej równowagi pomiędzy tym, co jest dla mnie dobrą motywacją, a kontynuowaniem dobrej pracy, a tym, co jest dla mnie zbyt trudne, nie jest łatwą nauką.

Dla mnie to sprawia, że ​​praca jest interesująca i budzi mnie rano. Wiem, że dzisiaj prawdopodobnie będę miał okazję rozwiązać problem nie tylko dla mnie (tak, jestem optymistą z krótką pamięcią).

Mogę sobie tylko wyobrazić, że jesteś taki sam (nie widzę, że robisz to bez pracy przez ostatnie 5 lat). Domyślam się tylko, że uderzyłeś nieco w rutynę, a teraz jesteś w trybie refleksji. Które uważam za całkiem normalne, gdy trafisz w jeden z punktów przegięcia na wieloletnich cyklach krzywej uczenia się.

Mogę tylko zasugerować, że w tym momencie zmienisz nieco koncentrację (dopóki nie powróci Twoja naturalna pasja) z rozwiązań technicznych do ponownego narzucenia nauki Careerer poprzez aktywne przyjęcie mentora młodszych programistów.