Chciałbym wskazać funkcję, która nic nie robi:

def identity(*args)
    return args

mój przypadek użycia jest podobny do tego

try:
    gettext.find(...)
    ...
    _ = gettext.gettext
else:
    _ = identity

Oczywiście mógłbym skorzystać ze identityzdefiniowanego powyżej, ale wbudowany z pewnością działałby szybciej (i unikałby błędów wprowadzonych przeze mnie).

Najwyraźniej mapi filterużywaj Nonedla tożsamości, ale jest to specyficzne dla ich implementacji.

>>> _=None
>>> _("hello")
Traceback (most recent call last):
  File "<stdin>", line 1, in <module>
TypeError: 'NoneType' object is not callable

Robiąc więcej badań, nie ma żadnych, zapytano o funkcję w numerze 1673203 A Raymond Hettinger powiedział, że nie będzie :

Lepiej pozwolić ludziom pisać własne, trywialne przejścia i myśleć o podpisie i kosztach czasu.

Więc lepszym sposobem na zrobienie tego jest faktycznie (lambda pozwala uniknąć nazywania funkcji):

_ = lambda *args: args

• zaleta: przyjmuje dowolną liczbę parametrów
• Wada: wynikiem jest pudełkowa wersja parametrów

LUB

_ = lambda x: x

• zaleta: nie zmienia typu parametru
• wada: przyjmuje dokładnie 1 parametr pozycyjny

Funkcja tożsamości, zgodnie z definicją podaną w https://en.wikipedia.org/wiki/Identity_function , pobiera pojedynczy argument i zwraca go w niezmienionej postaci:

def identity(x):
    return x

To, o co prosisz, mówiąc, że chcesz, aby podpis, niedef identity(*args) jest ściśle funkcją tożsamości, ponieważ chcesz, aby przyjmowała wiele argumentów. W porządku, ale potem napotykasz problem, ponieważ funkcje Pythona nie zwracają wielu wyników, więc musisz znaleźć sposób na upchnięcie wszystkich tych argumentów w jedną zwracaną wartość.

Zwykłym sposobem zwracania „wielu wartości” w Pythonie jest zwrócenie krotki wartości - technicznie rzecz biorąc, jest to jedna zwracana wartość, ale można jej używać w większości kontekstów tak, jakby była to wiele wartości. Ale zrobienie tego tutaj oznacza, że ​​otrzymasz

>>> def mv_identity(*args):
...     return args
...
>>> mv_identity(1,2,3)
(1, 2, 3)
>>> # So far, so good. But what happens now with single arguments?
>>> mv_identity(1)
(1,)

Szybkie rozwiązanie tego problemu daje inne problemy, jak pokazały różne odpowiedzi.

Podsumowując, w Pythonie nie ma zdefiniowanej funkcji tożsamości, ponieważ:

1. Definicja formalna (funkcja z jednym argumentem) nie jest tak użyteczna i jest prosta do napisania.
2. Rozszerzenie definicji na wiele argumentów nie jest ogólnie dobrze zdefiniowane, a znacznie lepiej jest zdefiniować własną wersję, która działa tak, jak tego potrzebujesz w konkretnej sytuacji.

Dla Twojego konkretnego przypadku,

def dummy_gettext(message):
    return message

jest prawie na pewno tym, czego potrzebujesz - funkcją, która ma taką samą konwencję wywoływania i zwraca jak gettext.gettext, która zwraca swój argument niezmieniony i jest wyraźnie nazwana, aby opisać, co robi i gdzie ma być używana. Byłbym zszokowany, gdyby wydajność była tutaj kluczowym czynnikiem.

twój będzie działał dobrze. Gdy liczba parametrów jest ustalona, ​​możesz użyć funkcji anonimowej, takiej jak ta:

lambda x: x

W Pythonie nie ma wbudowanej funkcji tożsamości. Imitacja Haskell jest idfunkcją byłoby:

identity = lambda x, *args: (x,) + args if args else x

Przykładowe użycie:

identity(1)
1
identity(1,2)
(1, 2)

Ponieważ identitynie robi nic poza zwracaniem podanych argumentów, nie sądzę, aby było to wolniejsze niż natywna implementacja.

Nie, nie ma.

Zwróć uwagę, że identity:

1. jest równoważne lambda * args: args

2. Będzie przechowywać swoje argumenty - tj

   In [6]: id = lambda *args: args
   
   In [7]: id(3)
   Out[7]: (3,)
   

Więc możesz chcieć użyć, lambda arg: argjeśli chcesz prawdziwej funkcji tożsamości.

NB: Ten przykład będzie przesłaniał wbudowaną idfunkcję (której prawdopodobnie nigdy nie użyjesz).

Jeśli prędkość nie ma znaczenia, powinno to obsługiwać wszystkie przypadki:

def identity(*args, **kwargs):
    if not args:
        if not kwargs:
            return None
        elif len(kwargs) == 1:
            return  next(iter(kwargs.values()))
        else:
            return (*kwargs.values(),)
    elif not kwargs:
        if len(args) == 1:
            return args[0]
        else:
            return args
    else:
        return (*args, *kwargs.values())

Przykłady użycia:

print(identity())
None
$identity(1)
1
$ identity(1, 2)
(1, 2)
$ identity(1, b=2)
(1, 2)
$ identity(a=1, b=2)
(1, 2)
$ identity(1, 2, c=3)
(1, 2, 3)

Skrót funkcji jednoargumentowej

gettext.gettext(przypadek Przykład Opisany OP) przyjmuje jeden argument message. Jeśli potrzebujesz do tego odgałęzienia, nie ma powodu, aby zwracać [message]zamiast message( def identity(*args): return args). Tak więc obie

_ = lambda message: message

def _(message):
    return message

pasuje idealnie.

... ale wbudowany z pewnością działałby szybciej (i unikałby błędów wprowadzonych przeze mnie).

Błędy w tak trywialnym przypadku są mało istotne. Dla argumentu predefiniowanego typu, powiedzmy str, możemy użyć str()samego siebie jako funkcji tożsamości (z powodu internowania ciągu znaków zachowuje nawet tożsamość obiektu, patrz iduwaga poniżej) i porównać jego wydajność z rozwiązaniem lambda:

$ python3 -m timeit -s "f = lambda m: m" "f('foo')"
10000000 loops, best of 3: 0.0852 usec per loop
$ python3 -m timeit "str('foo')"
10000000 loops, best of 3: 0.107 usec per loop

Możliwa jest mikro-optymalizacja. Na przykład następujący kod Cython :

test.pyx

cpdef str f(str message):
    return message

Następnie:

$ pip install runcython3
$ makecython3 test.pyx
$ python3 -m timeit -s "from test import f" "f('foo')"
10000000 loops, best of 3: 0.0317 usec per loop

Wbudowana funkcja tożsamości obiektu

Nie myl funkcji tożsamości z funkcją idwbudowaną, która zwraca „tożsamość” obiektu (co oznacza unikalny identyfikator dla tego konkretnego obiektu, a nie wartość tego obiektu w porównaniu z ==operatorem), jego adres pamięci w CPythonie.

Wątek jest dość stary. Ale nadal chciałem to opublikować.

Możliwe jest zbudowanie metody tożsamości zarówno dla argumentów, jak i obiektów. W poniższym przykładzie ObjOut jest tożsamością dla ObjIn. Wszystkie inne przykłady powyżej nie zajmowały się dict ** kwargs.

class test(object):
    def __init__(self,*args,**kwargs):
        self.args = args
        self.kwargs = kwargs
    def identity (self):
        return self

objIn=test('arg-1','arg-2','arg-3','arg-n',key1=1,key2=2,key3=3,keyn='n')
objOut=objIn.identity()
print('args=',objOut.args,'kwargs=',objOut.kwargs)

#If you want just the arguments to be printed...
print(test('arg-1','arg-2','arg-3','arg-n',key1=1,key2=2,key3=3,keyn='n').identity().args)
print(test('arg-1','arg-2','arg-3','arg-n',key1=1,key2=2,key3=3,keyn='n').identity().kwargs)

$ py test.py
args= ('arg-1', 'arg-2', 'arg-3', 'arg-n') kwargs= {'key1': 1, 'keyn': 'n', 'key2': 2, 'key3': 3}
('arg-1', 'arg-2', 'arg-3', 'arg-n')
{'key1': 1, 'keyn': 'n', 'key2': 2, 'key3': 3}