Używanie instrukcji print tylko do debugowania

Ostatnio dużo programowałem w Pythonie. Pracowałem z danymi, z którymi wcześniej nie pracowałem, używając formuł, których nigdy wcześniej nie widziałem i radziłem sobie z ogromnymi plikami. Wszystko to sprawiło, że napisałem wiele drukowanych oświadczeń, aby sprawdzić, czy wszystko idzie dobrze i zidentyfikować punkty awarii. Ale generalnie generowanie tak dużej ilości informacji nie jest dobrą praktyką. Jak używać instrukcji print tylko wtedy, gdy chcę debugować i pozwolić na ich pomijanie, gdy nie chcę, aby były drukowane?

loggingModuł posiada wszystko, co chcesz. Na początku może się to wydawać przesadne, ale używaj tylko tych części, których potrzebujesz. Polecam za pomocą logging.basicConfig, aby przełączyć poziom rejestrowania do stderri metody dziennika prosty , debug, info, warning, errori critical.

import logging, sys
logging.basicConfig(stream=sys.stderr, level=logging.DEBUG)
logging.debug('A debug message!')
logging.info('We processed %d records', len(processed_records))

Prostym sposobem na to jest wywołanie funkcji rejestrowania:

DEBUG = True

def log(s):
    if DEBUG:
        print s

log("hello world")

Następnie możesz zmienić wartość DEBUGi uruchomić kod z rejestrowaniem lub bez.

Standardowy loggingmoduł ma do tego bardziej rozbudowany mechanizm.

Zamiast drukowania użyj wbudowanego modułu biblioteki rejestrowania .

Tworzysz Loggerobiekt (powiedzmy logger), a następnie, za każdym razem, gdy wstawiasz wydruk debugowania, po prostu wstawiasz:

logger.debug("Some string")

Możesz użyć logger.setLevelna początku programu, aby ustawić poziom wyjściowy. Jeśli ustawisz ją na DEBUG, wypisze wszystkie błędy. Ustaw go na INFO lub wyższą, a wszystkie błędy natychmiast znikną.

Możesz go również użyć do rejestrowania poważniejszych rzeczy na różnych poziomach (INFO, WARNING i ERROR).

Po pierwsze, poproszę o nominację platformy logowania Pythona . Uważaj jednak, jak go używasz. W szczególności: pozwól platformie rejestrowania rozszerzyć twoje zmienne, nie rób tego sam. Na przykład zamiast:

logging.debug("datastructure: %r" % complex_dict_structure)

upewnij się, że:

logging.debug("datastructure: %r", complex_dict_structure)

ponieważ chociaż wyglądają podobnie, pierwsza wersja ponosi koszt repr (), nawet jeśli jest wyłączona . Druga wersja tego uniknąć. Podobnie, jeśli zrobisz własne, zasugeruję coś takiego:

def debug_stdout(sfunc):
    print(sfunc())

debug = debug_stdout

zadzwonił przez:

debug(lambda: "datastructure: %r" % complex_dict_structure)

co znowu pozwoli uniknąć narzutów, jeśli wyłączysz go, wykonując:

def debug_noop(*args, **kwargs):
    pass

debug = debug_noop

Narzut obliczania tych ciągów prawdopodobnie nie ma znaczenia, chyba że są one albo 1) drogie do obliczenia, albo 2) instrukcja debugowania znajduje się w środku, powiedzmy, pętli n ^ 3 lub czegoś takiego. Nie to, żebym coś o tym wiedział.

Nie wiem o innych, ale byłem używany do zdefiniowania „stałej globalnej” ( DEBUG), a następnie funkcji globalnej ( debug(msg)), która wyświetlałaby się msgtylko wtedy, gdy DEBUG == True.

Następnie piszę instrukcje debugowania, takie jak:

debug('My value: %d' % value)

... potem przechodzę testy jednostkowe i nigdy więcej tego nie zrobiłem! :)