Co robi kod źródłowy modułu „ten”?

Jeśli otworzysz interpreter Pythona i wpiszesz „zaimportuj to”, jak wiadomo, wypisze:

Zen of Python, autor: Tim Peters

Piękne jest lepsze niż brzydkie.
Jawne jest lepsze niż niejawne.
Prosty jest lepszy niż złożony.
Złożony jest lepszy niż skomplikowany.
Mieszkanie jest lepsze niż zagnieżdżone.
Rzadki jest lepszy niż gęsty.
Liczy się czytelność.
Przypadki specjalne nie są wystarczająco wyjątkowe, aby złamać zasady.
Chociaż praktyczność przewyższa czystość.
Błędy nigdy nie powinny przejść bezgłośnie.
Chyba że wyraźnie uciszony.
W obliczu dwuznaczności odmów pokusy zgadywania.
Powinien być jeden - a najlepiej tylko jeden - oczywisty sposób na zrobienie tego.
Chociaż na początku taki sposób może nie być oczywisty, chyba że jesteś Holendrem.
Teraz jest lepiej niż nigdy.
Chociaż nigdy nie jest często lepszy niżwłaśnie teraz.
Jeśli implementacja jest trudna do wyjaśnienia, to zły pomysł.
Jeśli implementacja jest łatwa do wyjaśnienia, może to być dobry pomysł.
Przestrzenie nazw to jeden świetny pomysł - zróbmy więcej z nich!

W źródle Pythona (Lib / this.py) ten tekst jest generowany przez ciekawy fragment kodu:

s = """Gur Mra bs Clguba, ol Gvz Crgref

Ornhgvshy vf orggre guna htyl.
Rkcyvpvg vf orggre guna vzcyvpvg.
Fvzcyr vf orggre guna pbzcyrk.
Pbzcyrk vf orggre guna pbzcyvpngrq.
Syng vf orggre guna arfgrq.
Fcnefr vf orggre guna qrafr.
Ernqnovyvgl pbhagf.
Fcrpvny pnfrf nera'g fcrpvny rabhtu gb oernx gur ehyrf.
Nygubhtu cenpgvpnyvgl orngf chevgl.
Reebef fubhyq arire cnff fvyragyl.
Hayrff rkcyvpvgyl fvyraprq.
Va gur snpr bs nzovthvgl, ershfr gur grzcgngvba gb thrff.
Gurer fubhyq or bar-- naq cersrenoyl bayl bar --boivbhf jnl gb qb vg.
Nygubhtu gung jnl znl abg or boivbhf ng svefg hayrff lbh'er Qhgpu.
Abj vf orggre guna arire.
Nygubhtu arire vf bsgra orggre guna *evtug* abj.
Vs gur vzcyrzragngvba vf uneq gb rkcynva, vg'f n onq vqrn.
Vs gur vzcyrzragngvba vf rnfl gb rkcynva, vg znl or n tbbq vqrn.
Anzrfcnprf ner bar ubaxvat terng vqrn -- yrg'f qb zber bs gubfr!"""

d = {}
for c in (65, 97):
    for i in range(26):
        d[chr(i+c)] = chr((i+13) % 26 + c)

print "".join([d.get(c, c) for c in s])

Nazywa się to kodowaniem rot13 :

d = {}
for c in (65, 97):
    for i in range(26):
        d[chr(i+c)] = chr((i+13) % 26 + c)

Tworzy tabelę tłumaczeń, zarówno dla wielkich liter (to jest 65), jak i małych (to jest 97) znaków.

print "".join([d.get(c, c) for c in s])

Drukuje przetłumaczony ciąg.

Jeśli chcesz dokonać podstawienia ROT13 ręcznie - lub w głowie - możesz to sprawdzić, ponieważ 13 * 2 = 26 (liczba liter alfabetu angielskiego), jest to w zasadzie zamiana:

a <-> n
b <-> o
c <-> p
...
m <-> z

A <-> N
B <-> O
C <-> P
...
M <-> Z 

Vs lbh cenpgvfr ybat rabhtu, lbh'yy riraghnyyl znfgre gur Mra bs EBG-13 nytbevguz naq ernq guvf Xyvatba ybbxvat grkgf jvgubhg pbzchgre uryc.

To szyfr zastępczy, rot13 .

Wykorzystuje kodowanie ROT13 . Jest to używane, ponieważ jest to żart.

Możesz także użyć funkcji Pythona do odkodowania łańcucha.

Tylko Python 2:

import this
print(this.s.decode('rot13'))

Python 2 i 3:

import codecs
print(codecs.decode(this.s, 'rot-13'))

Jest to szyfr zastępczy (jak wspomniano w poprzednich odpowiedziach). Historycznie rzecz biorąc, jest to szyfr Cezara .

https://www.google.de/search?q=caesar+cipher&cad=h