Jaka jest różnica między bluszczami i właściwościami w Objective-C

Jaka jest semantyczna różnica między tymi trzema sposobami użycia bluszczów i właściwości w Objective-C?

1.

@class MyOtherObject; 
@interface MyObject {
}
@property (nonatomic, retain) MyOtherObject *otherObj;

2.

#import "MyOtherObject.h"
@interface MyObject {
    MyOtherObject *otherObj;
}
@property (nonatomic, retain) MyOtherObject *otherObj;

3.

#import "MyOtherObject.h"
@interface MyObject {
    MyOtherObject *otherObj;
}

Numer 1 różni się od pozostałych dwóch deklaracją do przodu klasy MyOtherObject, aby zminimalizować ilość kodu widzianego przez kompilator i konsolidator, a także potencjalnie uniknąć cyklicznych odwołań. Jeśli robisz to w ten sposób, pamiętaj o umieszczeniu #import w pliku .m.

Deklarując @właściwość (i dopasowując @synthesize w pliku .m), automatycznie generujesz metody akcesorów z semantyką pamięci obsługiwaną w określony sposób. Podstawową zasadą dla większości obiektów jest Zachowaj, ale NSStrings, na przykład, powinno używać Kopiuj. Natomiast Singletons i Delegates zwykle powinni używać Assign. Akcesory do ręcznego pisania są żmudne i podatne na błędy, więc oszczędza to wiele błędów związanych z pisaniem i głupimi błędami.

Ponadto zadeklarowanie zsyntetyzowanej właściwości umożliwia wywołanie metody akcesora przy użyciu notacji kropkowej w następujący sposób:

self.otherObj = someOtherNewObject; // set it  
MyOtherObject *thingee = self.otherObj; // get it 

Zamiast normalnego sposobu przekazywania wiadomości:

[self setOtherObject:someOtherNewObject]; // set it
MyOtherObject *thingee = [self otherObj]; // get it 

Za kulisami naprawdę wywołujesz metodę, która wygląda następująco:

- (void) setOtherObj:(MyOtherObject *)anOtherObject {

    if (otherObject == anOtherObject) {
        return;  
    }

    MyOtherObject *oldOtherObject = otherObject; // keep a reference to the old value for a second
    otherObject = [anOtherObject retain]; // put the new value in  
    [oldOtherObject release]; // let go of the old object
} // set it

…albo to

- (MyOtherObject *) otherObject {  
    return otherObject;
} // get it

Całkowity ból w tyłku, prawda. Teraz zrób to dla każdego ivara w klasie. Jeśli nie zrobisz tego dokładnie dobrze, pojawi się wyciek pamięci. Najlepiej po prostu pozwolić kompilatorowi wykonać pracę.

Widzę, że numer 1 nie ma ivar. Zakładając, że to nie jest literówka, jest w porządku, ponieważ dyrektywy @property / @synthesize zadeklarują również ivar za kulisami. Uważam, że to nowość w systemie Mac OS X - Snow Leopard i iOS4.

Numer 3 nie ma wygenerowanych akcesorów, więc musisz je napisać samodzielnie. Jeśli chcesz, aby metody akcesorów miały efekty uboczne, wykonaj standardowy taniec zarządzania pamięcią, jak pokazano powyżej, a następnie wykonaj dowolną pracę poboczną w ramach metody akcesora. Jeśli syntetyzować nieruchomości , jak również pisać własne , a następnie swoją wersja posiada priorytet.

Czy omówiłem wszystko?

W dawnych czasach miałeś bluszcze i jeśli chciałeś pozwolić innej klasie ustawić je lub przeczytać, to musiałeś zdefiniować metodę pobierającą (tj. -(NSString *)foo)I ustawiającą (tj -(void)setFoo:(NSString *)aFoo;.).

To, co daje ci właściwości, to seter i getter za darmo (prawie!) Wraz z ivar. Więc kiedy teraz definiujesz właściwość, możesz ustawić atomowość (na przykład czy chcesz zezwolić na wiele działań ustawień z wielu wątków), a także przypisać / zachować / skopiować semantykę (to znaczy, czy ustawiający powinien skopiować nową wartość lub po prostu zapisz bieżącą wartość - ważne, jeśli inna klasa próbuje ustawić twoją właściwość string za pomocą mutowalnego ciągu, który może zostać zmieniony później).

To właśnie @synthesizerobi. Wiele osób pozostawia tę samą nazwę ivar, ale możesz ją zmienić podczas pisania instrukcji synthesize (tj. @synthesize foo=_foo;Oznacza utworzenie ivar o nazwie _foodla właściwości foo, więc jeśli chcesz czytać lub pisać tę właściwość, a nie używasz self.foo, trzeba użyć _foo = ...- po prostu pomaga złapać bezpośrednie odniesienia do ivar, jeśli chcesz przejść tylko przez setter i getter).

Od Xcode 4.6 nie musisz używać @synthesizeinstrukcji - kompilator zrobi to automatycznie i domyślnie doda nazwę ivar do nazwy ivar_ .