Czy istnieje uzasadnione użycie void *?

Czy istnieje uzasadnione użycie void*w C ++? A może zostało to wprowadzone, ponieważ C to miał?

Podsumowując moje przemyślenia:

Dane wejściowe : jeśli chcemy zezwolić na wiele typów danych wejściowych, możemy przeciążać funkcje i metody, alternatywnie możemy zdefiniować wspólną klasę bazową lub szablon (dziękujemy za wspomnienie o tym w odpowiedziach). W obu przypadkach kod jest bardziej opisowy i mniej podatny na błędy (pod warunkiem, że klasa bazowa jest zaimplementowana w rozsądny sposób).

Wynik : nie przychodzi mi do głowy żadna sytuacja, w której wolałbym otrzymywać, void*w przeciwieństwie do czegoś pochodzącego ze znanej klasy bazowej.

Żeby wyjaśnić, co mam na myśli: nie pytam konkretnie, czy istnieje przypadek użycia void*, ale czy istnieje przypadek, w którym void*jest najlepszy lub jedyny dostępny wybór. Na co kilka osób poniżej doskonale odpowiedziało.

void*jest co najmniej konieczny jako wynik ::operator new(również every operator new...) malloci jako argument newoperatora umieszczania .

void*można uważać za wspólny nadtyp każdego typu wskaźnika. Więc nie jest to dokładnie wskaźnik do celu void, ale wskaźnik do czegokolwiek.

BTW, jeśli chcesz zachować jakieś dane dla kilku niepowiązanych zmiennych globalnych, możesz użyć ich std::map<void*,int> score; wtedy, po zadeklarowaniu globalnych int x;i double y;i std::string s;zrób score[&x]=1;i score[&y]=2;iscore[&z]=3;

memset chce void*adresu (najbardziej ogólnego)

Ponadto systemy POSIX mają dlsym i jego typem zwracanym powinien byćvoid*

Istnieje wiele powodów, dla których warto używać void*, z których 3 najczęściej to:

1. współdziałanie z biblioteką C za pomocą void*jej interfejsu
2. wymazywanie czcionek
3. oznaczające nie wpisaną pamięć

W odwrotnej kolejności oznaczanie niepisanej pamięci za pomocą void*(3) zamiast char*(lub wariantów) pomaga zapobiegać przypadkowej arytmetyce wskaźnika; jest bardzo mało dostępnych operacji, void*więc zwykle wymaga odlewania, zanim będzie użyteczny. I oczywiście podobnie jak w char*przypadku aliasingu nie ma problemu.

Type-erasure (2) jest nadal używany w C ++, w połączeniu z szablonami lub nie:

• Kod nieogólny pomaga zredukować binarne wzdęcia, jest przydatny w zimnych ścieżkach nawet w kodzie ogólnym
• Kod nieogólny jest czasem potrzebny do przechowywania, nawet w ogólnym kontenerze, takim jak std::function

I oczywiście, gdy interfejs, z którym masz do czynienia, używa void*(1), masz niewielki wybór.

O tak. Nawet w C ++ czasami idziemy void *raczej z niż template<class T*>dlatego, że czasami dodatkowy kod z rozszerzenia szablonu waży zbyt dużo.

Zwykle używałbym go jako rzeczywistej implementacji typu, a typ szablonu odziedziczyłby po nim i zawinąłby rzutowania.

Ponadto muszą być używane niestandardowe podzielniki płyt (nowe implementacje operatorów) void *. Jest to jeden z powodów, dla których g ++ dodał rozszerzenie pozwalające na arytmatyzację wskaźnika void *tak, jakby miał rozmiar 1.

Dane wejściowe: jeśli chcemy zezwolić na wiele typów danych wejściowych, możemy przeciążać funkcje i metody

Prawdziwe.

alternatywnie możemy zdefiniować wspólną klasę bazową.

Jest to częściowo prawda: a co, jeśli nie możesz zdefiniować wspólnej klasy bazowej, interfejsu lub podobnego? Aby je zdefiniować, musisz mieć dostęp do kodu źródłowego, co często nie jest możliwe.

Nie wspomniałeś o szablonach. Jednak szablony nie mogą pomóc w polimorfizmie: działają z typami statycznymi, tj. Znanymi w czasie kompilacji.

void*można uznać za najniższy wspólny mianownik. W C ++ zazwyczaj nie jest to potrzebne, ponieważ (i) z natury nie można z nim zrobić zbyt wiele i (ii) prawie zawsze są lepsze rozwiązania.

Co więcej, zazwyczaj kończy się konwersją na inne typy betonu. Dlatego char *jest zwykle lepszy, chociaż może to oznaczać, że spodziewasz się łańcucha w stylu C, a nie czystego bloku danych. Dlatego void*jest lepsze niż char*do tego, ponieważ umożliwia niejawne rzutowanie z innych typów wskaźników.

Powinieneś otrzymać jakieś dane, popracować z nimi i wygenerować wynik; Aby to osiągnąć, musisz znać dane, z którymi pracujesz, w przeciwnym razie masz inny problem, który nie jest tym, który pierwotnie rozwiązałeś. Na przykład wiele języków nie ma void*i nie ma z tym problemu.

Kolejne legalne użycie

Podczas drukowania adresów wskaźników z funkcjami takimi jak printfwskaźnik powinny mieć void*typ i dlatego może być konieczne rzutowanie na void*

Tak, jest tak samo przydatna jak każda inna rzecz w języku.
Na przykład możesz go użyć do usunięcia typu klasy, którą możesz statycznie rzutować na odpowiedni typ w razie potrzeby, aby uzyskać minimalny i elastyczny interfejs.

W tej odpowiedzi jest przykład użycia, który powinien dać ci pomysł.
Kopiuję i wklejam poniżej dla zachowania przejrzystości:

class Dispatcher {
    Dispatcher() { }

    template<class C, void(C::*M)() = C::receive>
    static void invoke(void *instance) {
        (static_cast<C*>(instance)->*M)();
    }

public:
    template<class C, void(C::*M)() = &C::receive>
    static Dispatcher create(C *instance) {
        Dispatcher d;
        d.fn = &invoke<C, M>;
        d.instance = instance;
        return d;
    }

    void operator()() {
        (fn)(instance);
    }

private:
    using Fn = void(*)(void *);
    Fn fn;
    void *instance;
};

Oczywiście jest to tylko jedno z wielu zastosowań void*.

Współpraca z zewnętrzną funkcją biblioteki, która zwraca wskaźnik. Oto jeden dla aplikacji Ada.

extern "C" { void* ada_function();}

void* m_status_ptr = ada_function();

To zwraca wskaźnik do tego, o czym Ada chciała ci powiedzieć. Nie musisz z tym robić nic wymyślnego, możesz oddać go Adzie, aby zrobiła następną rzecz. W rzeczywistości rozplątanie wskaźnika Ada w C ++ jest nietrywialne.

Krótko mówiąc, C ++ jako język ścisły (nie biorąc pod uwagę reliktów C, takich jak malloc () ) wymaga void *, ponieważ nie ma wspólnego rodzica wszystkich możliwych typów. W przeciwieństwie na przykład do ObjC, który ma obiekt .

Pierwszą rzeczą, która przychodzi mi do głowy (podejrzewam, że jest to konkretny przypadek kilku powyższych odpowiedzi), jest możliwość przekazania instancji obiektu do procedury wątku w systemie Windows.

Mam kilka klas C ++, które muszą to zrobić, mają implementacje wątku roboczego, a parametr LPVOID w API CreateThread () otrzymuje adres implementacji metody statycznej w klasie, dzięki czemu wątek roboczy może wykonać pracę z konkretna instancja klasy. Proste rzutowanie statyczne z powrotem w Threadproc daje wystąpienie do pracy, umożliwiając każdemu obiektowi, którego wystąpienie, wątek roboczy z pojedynczej implementacji metody statycznej.

W przypadku dziedziczenia wielokrotnego, jeśli chcesz uzyskać wskaźnik do pierwszego bajtu fragmentu pamięci zajmowanego przez obiekt, możesz to dynamic_castzrobić void*.