Do czego służy funkcja id ()?

Przeczytałem dokumentację Python 2 i zauważyłem id()funkcję:

Zwróć „tożsamość” obiektu. Jest to liczba całkowita (lub długa liczba całkowita), która jest unikalna i stała dla tego obiektu przez cały okres jego istnienia. Dwa obiekty z nienakładającymi się okresami istnienia mogą mieć tę samą wartość id ().

Szczegóły implementacji CPythona: jest to adres obiektu w pamięci.

Tak więc eksperymentowałem, używając id()listy:

>>> list = [1,2,3]
>>> id(list[0])
31186196
>>> id(list[1])
31907092 // increased by 896
>>> id(list[2])
31907080 // decreased by 12

Jaka jest liczba całkowita zwrócona przez funkcję? Czy jest to synonimem adresów pamięci w C? Jeśli tak, dlaczego liczba całkowita nie odpowiada rozmiarowi typu danych?

Kiedy jest id()używany w praktyce?

Twój post zawiera kilka pytań:

Jaka jest liczba zwrócona przez funkcję?

Jest to „ liczba całkowita (lub długa liczba całkowita), która na pewno będzie unikalna i stała dla tego obiektu przez cały okres jego życia ” . (Biblioteka standardowa języka Python - funkcje wbudowane) Unikalna liczba. Nic dodać nic ująć. Potraktuj to jako numer ubezpieczenia społecznego lub numer identyfikacyjny pracownika dla obiektów Pythona.

Czy to samo dotyczy adresów pamięci w C?

Koncepcyjnie tak, ponieważ obaj mają gwarancję, że będą wyjątkowi w swoim wszechświecie podczas swojego życia. W jednej konkretnej implementacji Pythona jest to adres pamięci odpowiedniego obiektu C.

Jeśli tak, dlaczego liczba nie wzrasta natychmiast o rozmiar typu danych (zakładam, że będzie to int)?

Ponieważ lista nie jest tablicą, a element listy to odniesienie, a nie obiekt.

Kiedy naprawdę używamy id( )funkcji?

Prawie nigdy. id()(lub jego odpowiednik) jest używany w isoperatorze.

To jest tożsamość lokalizacji obiektu w pamięci ...

Ten przykład może pomóc ci nieco lepiej zrozumieć koncepcję.

foo = 1
bar = foo
baz = bar
fii = 1

print id(foo)
print id(bar)
print id(baz)
print id(fii)

> 1532352
> 1532352
> 1532352
> 1532352

Wszystkie wskazują na to samo miejsce w pamięci, dlatego ich wartości są takie same. W tym przykładzie 1jest przechowywany tylko raz, a cokolwiek innego wskazuje, 1będzie odnosić się do tej lokalizacji pamięci.

id()zwraca adres obiektu, do którego się odwołujemy (w CPythonie), ale Twoje zamieszanie wynika z faktu, że listy w Pythonie bardzo różnią się od tablic w C. Na liście w Pythonie każdy element jest odniesieniem . Więc to, co robisz, jest znacznie bardziej podobne do tego kodu w C:

int *arr[3];
arr[0] = malloc(sizeof(int));
*arr[0] = 1;
arr[1] = malloc(sizeof(int));
*arr[1] = 2;
arr[2] = malloc(sizeof(int));
*arr[2] = 3;
printf("%p %p %p", arr[0], arr[1], arr[2]);

Innymi słowy, drukujesz adres z referencji, a nie adres odnoszący się do miejsca, w którym przechowywana jest Twoja lista.

W moim przypadku znalazłem id()funkcję przydatną do tworzenia nieprzezroczystych uchwytów, aby powrócić do kodu C podczas wywoływania pythonz C. Robiąc to, możesz łatwo użyć słownika do wyszukania obiektu z jego uchwytu i gwarantuje, że jest on unikalny.

Odpowiedź Roba (większość głosowała powyżej) jest poprawna. Chciałbym dodać, że w niektórych sytuacjach użycie identyfikatorów jest przydatne, ponieważ pozwala na porównanie obiektów i znalezienie, które obiekty odnoszą się do twoich obiektów.

Ta ostatnia zwykle pomaga na przykład w debugowaniu dziwnych błędów, w których zmienne obiekty są przekazywane jako parametr do wypowiadania klas i są przypisywane do lokalnych zmiennych w klasie. Mutowanie tych obiektów spowoduje mutację vars w klasie. Przejawia się to dziwnym zachowaniem, w którym wiele rzeczy zmienia się w tym samym czasie.

Niedawno miałem ten problem z aplikacją Python / Tkinter, w której edycja tekstu w jednym polu wprowadzania tekstu zmieniała tekst w innym podczas pisania :)

Oto przykład, jak możesz użyć funkcji id () do śledzenia, gdzie znajdują się te odwołania. Z całą pewnością nie jest to rozwiązanie obejmujące wszystkie możliwe przypadki, ale masz pomysł. Ponownie identyfikatory są używane w tle i użytkownik ich nie widzi:

class democlass:
    classvar = 24

    def __init__(self, var):
        self.instancevar1 = var
        self.instancevar2 = 42

    def whoreferencesmylocalvars(self, fromwhere):
        return {__l__: {__g__
                    for __g__ in fromwhere
                        if not callable(__g__) and id(eval(__g__)) == id(getattr(self,__l__))
                    }
                for __l__ in dir(self)
                    if not callable(getattr(self, __l__)) and __l__[-1] != '_'
                }

    def whoreferencesthisclassinstance(self, fromwhere):
        return {__g__
                    for __g__ in fromwhere
                        if not callable(__g__) and id(eval(__g__)) == id(self)
                }

a = [1,2,3,4]
b = a
c = b
democlassinstance = democlass(a)
d = democlassinstance
e = d
f = democlassinstance.classvar
g = democlassinstance.instancevar2

print( 'My class instance is of', type(democlassinstance), 'type.')
print( 'My instance vars are referenced by:', democlassinstance.whoreferencesmylocalvars(globals()) )
print( 'My class instance is referenced by:', democlassinstance.whoreferencesthisclassinstance(globals()) )

WYNIK:

My class instance is of <class '__main__.democlass'> type.
My instance vars are referenced by: {'instancevar2': {'g'}, 'classvar': {'f'}, 'instancevar1': {'a', 'c', 'b'}}
My class instance is referenced by: {'e', 'd', 'democlassinstance'}

Podkreślenia w nazwach zmiennych służą do zapobiegania kolizji nazw. Funkcje używają argumentu „skąd”, aby umożliwić im rozpoczęcie wyszukiwania odniesień. Ten argument jest wypełniany przez funkcję, która wyświetla wszystkie nazwy w danej przestrzeni nazw. Globals () jest jedną z takich funkcji.

Zaczynam od języka Python i używam id, kiedy używam powłoki interaktywnej, aby sprawdzić, czy moje zmienne są przypisane do tego samego elementu, czy po prostu wyglądają tak samo.

Każda wartość to identyfikator, czyli niepowtarzalna liczba związana z miejscem, w którym jest przechowywana w pamięci komputera.

Jeśli używasz Pythona 3.4.1, otrzymasz inną odpowiedź na swoje pytanie.

list = [1,2,3]
id(list[0])
id(list[1])
id(list[2])

zwroty:

1705950792   
1705950808  # increased by 16   
1705950824  # increased by 16

Liczby całkowite, -5które 256mają stały id, a po znalezieniu go wiele razy jego identyfikator nie zmienia się, w przeciwieństwie do wszystkich innych liczb przed lub po nim, które mają inny identyfikator za każdym razem, gdy go znajdziesz. Liczby od -5do 256mają id w kolejności rosnącej i różnią się o 16.

Liczba zwracana przez id()funkcję jest unikalnym identyfikatorem nadawanym każdemu elementowi przechowywanemu w pamięci i jest analogicznie taka sama jak lokalizacja pamięci w C.

Odpowiedź brzmi: prawie nigdy. Identyfikatory są używane głównie wewnętrznie w Pythonie.

Przeciętny programista Pythona prawdopodobnie nigdy nie będzie musiał używać id()w swoim kodzie.

isOperator wykorzystuje się do sprawdzenia, czy dwa identyczne przedmioty (w przeciwieństwie do równe). Rzeczywista wartość, która jest zwracana, id()prawie nigdy nie jest używana do niczego, ponieważ tak naprawdę nie ma znaczenia i jest zależna od platformy.

Jest to adres obiektu w pamięci, dokładnie tak, jak mówi doktor. Ma jednak dołączone metadane, właściwości obiektu i lokalizacja w pamięci są potrzebne do przechowywania metadanych. Tak więc, kiedy tworzysz zmienną o nazwie lista, tworzysz także metadane dla listy i jej elementów.

Tak więc, jeśli nie jesteś absolutnym guru w języku, nie możesz określić id następnego elementu listy na podstawie poprzedniego elementu, ponieważ nie wiesz, co język przydziela wraz z elementami.

Mam pomysł na wykorzystanie wartości id()w logowaniu.
Jest tani do zdobycia i jest dość krótki.
W moim przypadku używam tornado i id()chciałbym mieć kotwicę do grupowania wiadomości rozproszonych i mieszanych w plikach przez gniazdo sieciowe.

Od w Pythonie 3 identyfikator jest przypisany do wartości, a nie do zmiennej. Oznacza to, że jeśli utworzysz dwie funkcje jak poniżej, wszystkie trzy id są takie same.

>>> def xyz():
...     q=123
...     print(id(q))
...
>>> def iop():
...     w=123
...     print(id(w))
>>> xyz()
1650376736
>>> iop()
1650376736
>>> id(123)
1650376736

Trochę się spóźniłem i opowiem o Pythonie3. Aby zrozumieć, czym jest id () i jak działa (i Python), rozważ następny przykład:

>>> x=1000
>>> y=1000
>>> id(x)==id(y)
False
>>> id(x)
4312240944
>>> id(y)
4312240912
>>> id(1000)
4312241104
>>> x=1000
>>> id(x)
4312241104
>>> y=1000
>>> id(y)
4312241200

Musisz myśleć o wszystkim po prawej stronie jak o obiektach. Za każdym razem, gdy dokonujesz przypisania - tworzysz nowy obiekt, a to oznacza nowy identyfikator. W środku widać „dziki” obiekt, który jest tworzony tylko dla funkcji - id (1000). Tak więc jego żywotność dotyczy tylko tej linii kodu. Jeśli zaznaczysz następną linię - zobaczysz, że kiedy tworzymy nową zmienną x, ma ona taki sam identyfikator jak ten dziki obiekt. Prawie działa jak adres pamięci.

Bądź ostrożny (jeśli chodzi o odpowiedź poniżej) ... To prawda tylko dlatego, że 123 jest między -5 a 256 ...

In [111]: q = 257                                                         

In [112]: id(q)                                                            
Out[112]: 140020248465168

In [113]: w = 257                                                         

In [114]: id(w)                                                           
Out[114]: 140020274622544

In [115]: id(257)                                                         
Out[115]: 140020274622768