Keep Talking and Nobody Explodes to lokalna gra wieloosobowa, w której jeden gracz ma kontrolę nad wirtualną „bombą” i musi być prowadzony przez innego gracza, „eksperta”, który ma dostęp do instrukcji usuwania bomb. Jednym z modułów do rozbrojenia w grze jest moduł klawiatury, z którym będziemy mieli do czynienia w tym wyzwaniu.

Zadanie

Wejście rozpocznie się od jednego wiersza drukowalnych znaków ASCII z wyjątkiem spacji (0x21 do 0x7E). Reprezentują one widoczne przyciski klawiatury.

Następne kilka linii będzie reprezentować „klucze” - tylko jeden wiersz będzie zawierał wszystkie znaki pierwszego wiersza, niekoniecznie w kolejności. Twoim zadaniem jest wyprowadzanie znaków z klawiatury, w kolejności zgodnej linii klawiszy.

Na przykład, jeśli dane wejściowe były

5~Fy
HrD7K!#}
Ui%^fHnF
)Tf;y~I5
~Fi(&5gy
,'Xd#5fZ

wówczas klawiatura przyciski 5, ~, Fi y. Tylko czwarta linia klawiszy ~Fi(&5gyzawiera wszystkie te znaki, więc znaki klawiatury wypisujemy w kolejności, w jakiej się pojawiają, tj ~F5y.

Zasady i wyjaśnienia

• Wejście musi być pojedynczym ciągiem wielowierszowym, z przyciskami klawiatury i wierszami klawiszy w osobnych wierszach.
• Będzie dokładnie jedna linia klucza, która zawiera wszystkie znaki na klawiaturze.
• Każda linia, tj. Początkowa linia klawiatury i następujące po niej linie klawiszy, nie będą miały zduplikowanych znaków.
• W przeciwieństwie do gry, nie możesz zakładać niczego o liczbie znaków na klawiaturze, długości każdej linii klawiszy lub liczbie linii klawiszy. Jednak wszystkie kluczowe linie mają tę samą długość.
• Dane wyjściowe mogą zawierać jeden opcjonalny końcowy znak nowej linii. Podobnie możesz przyjąć w obu przypadkach opcjonalny końcowy znak nowej linii w danych wejściowych, ale proszę podać w swojej odpowiedzi, czy potrzebujesz założenia.
• Chociaż wydaje się to już powszechną praktyką , stwierdzę wprost: zakończenie z błędem jest w porządku dla tego wyzwania, pod warunkiem, że wyjście STDOUT jest poprawne (jeśli jest to wybrana przez ciebie forma wyjścia). Mamy nadzieję, że ułatwi to obsługę danych wejściowych.

Przypadki testowe

7
4?j01C3"ch
KP.OG>QB)[
z#)Kn"I2&.
]#,D|sBFy5
Qzj*+~7DLP

Wyjście: 7 . Tylko ostatni wiersz zawiera 7.

0b~
Ob+hy{M|?;>=dtszPAR5
*8rCfsw|3O9.7Yv^x>Hq
$ip.V@n}|La:TbIt^AOF
jZ[Ec4s0|%b*$id',~J6
z*#b}-x$Ua&!O2;['T+?
NVj_X8rlhxfnS\.z}];c
bykscf.w^dnWj+}-*2g_
VP`AJH|&j5Yqmw/"9IMc

Wyjście : 0b~. Czwarta linia klucza zawiera już znaki w odpowiedniej kolejności.

MTuz
bIAr>1ZUK`s9c[tyO]~W
oMGIi/H&V"BeNLua%El=
j*uYbplT:~);BM|_mPZt
Q}z5TC@=6pgr<[&uJnM%
YOA(F~_nH6T{%B7[\u#5
y&t"8zQn{wo5[Idu4g:?
[0tZG"-fm!]/|nqk,_2h
dA&C.+(byo6{7,?I}D@w

Wyjście : zTuM. Kluczowa linia jest czwartą, chociaż trzecia linia kluczowa jest bliskie.

o@nj<G1
f]?-<I6h2vS*%l=:}c8>LK5rMdyeon,;sE[@m(73
ibhp+2Hq6yKzIf_Zo}EO3-[*0/e&Fvd]wQU=|%`C
;}>d'cg~CPtQG&%L\)MUl419bkTZ7@]:[*H"RyYj
L^<:zXJ#kj$EFlwN%B`Dd,Cs?]xRZ*K9-uQ.@&f+
i1v'7:90R-l}FMxj`,DTWK+(n32Z4Vs[p@%*eS!d
B|^Ti/ZG$}ufL9*wE[AVt]P7CrX-)2JpD<sYxd6O
ex.$4#KarS^j+'_!B"]H[\83:(DCXUgI*Lct?qAR
^GXQoy*KW&v}n']Em~\N9)fxP(qC=7#4sRdcD6%5
;inr[&$1j_!F~@pzo#blv]}<'|fRds6OW%tEg"G2
e;0T#gfo^+!:xHDN&4V=In?AwhEv$2Fd~ZLz_\81

Wyjście : n1j@o<G. Kluczowa linia jest drugą ostatnią linią.

Punktacja

To jest golf golfowy , więc kod w najmniejszej liczbie bajtów wygrywa.

CJam, 13 12 bajtów

qN/(f&{,}$W=

Sprawdź to tutaj.

Wyjaśnienie

q     e# Read all input.
N/    e# Split into lines.
(     e# Pull off the keypad buttons.
f&    e# Take the set intersection of each key line with the keypad, preserving the order
      e# order in the key line.
{,}$  e# Sort the results by length.
W=    e# Pick the last (longest) one.

Pyth, 10

@zhf!-zT.z

Wypróbuj online

Wyjaśnienie

@zhf!-zT.z         ##  z = first line of input, .z = list of rest of lines
   f    .z         ##  Filter .z as T based on
    !-zT           ##  Whether removing all the letters from z that appear in T leaves an
                   ##  Empty string or not (keep the ones that give empty strings)
  h                ##  Take the first such line (necessary indexing, shouldn't ever matter)
@z                 ##  @ is setwise intersection. Pyth implements this by iterating over
                   ##  each element of the second argument and keeping values that appear
                   ##  in the first argument, which gives the intended result

Pyth, 9 bajtów

eolN@Lz.z

Demonstracja

@Lz.z: Filtruj wszystkie linie pod kątem przecięcia z pierwszą linią.

olN: Sortuj według długości

e: Najdłużej.

Haskell, 49 bajtów

g(!)(a:b)=[c|d<-b,all(!d)a,c<-d,c!a]
g elem.lines

Pierwsza linia definiuje funkcję pomocnika g, nienazwana funkcja w drugiej linii jest moją odpowiedzią.

Wyjaśnienie

Algorytm jest oczywisty: podziel wejście na linie, znajdź linię zawierającą wszystkie znaki pierwszego wiersza i odfiltruj wszystkie pozostałe znaki w tej linii.

g(!)(a:b)=                            -- g gets a binary function ! and list of strings a:b
          [c|                         -- and returns the string of characters c where
             d<-b,all(!d)a,           -- d is drawn from b and x!d holds for all x in a,
                           c<-d,c!a]  -- and c is drawn from d and c!a holds.
g elem.lines                          -- The input is split into lines and fed to g elem;
                                      -- then x!d means x `elem` d in the above.

Prolog, 204 190 bajtów

To mogłoby być miłym wyzwaniem dla Prologa, gdyby nie połączone wymagania dotyczące wprowadzania danych wielowierszowych oraz znaków nieskalowanych „i” na wejściu. Istnieje duża część kodu (p i r) do odczytu pliku jako znaku kody, które musiałem zrobić, aby wprowadzić dane nieskalowane w kilku wierszach.

Gdyby tylko „istniał jako znak nieskalowany, mógłbym odczytać dane wejściowe jako ciąg
.
Jeśli wejście nie było wielowierszowe, powiedzmy zamiast tego oddzielone spacją, mógłbym odczytać je jako jedną linię do kodów.

r(I,[H|T]):-read_line_to_codes(I,H),H\=end_of_file,r(I,T).
r(_,[]).
q(_,[]).
q(E,[H|T]):-subset(E,H),intersection(H,E,X),writef("%s",[X]);q(E,T).
p:-open("t",read,I),r(I,[H|T]),q(H,T),!.

Jak to działa

1. Otwiera plik t (który zawiera wszystkie dane wejściowe) do odczytu
2. Przeczytaj wszystkie wiersze jako kody znaków i umieść na liście list (1 lista na wiersz)
3. Powtarza się nad listami ogona i sprawdza, czy lista nagłówków istnieje jako podzbiór tej listy
4. Przecina dopasowaną listę z głową, aby uzyskać poszukiwane postacie we właściwej kolejności
5. Drukuje rozwiązanie

Jak uruchomić
Program jest uruchamiany za pomocą polecenia:
p.
Plik o nazwie t zawierający dane wejściowe musi znajdować się w tym samym katalogu.

Edycja: Zapisano 14 bajtów poprzez ujednolicenie 2 klauzul q z OR.

MATLAB, 107 bajtów

b=char(strsplit(char(inputdlg),' '));[~,x]=ismember(b,b(1,:));[~,f]=min(abs(1./sum(~x')-1));b(f,(~~x(f,:)))

W rezultacie był to bardzo niechlujny fragment kodu ...

Podczas uruchamiania otwierane jest okno dialogowe wprowadzania, w którym można wkleić ciąg wielu wierszy (znaki nowej linii są konwertowane na spacje, a wynikiem będzie komórka z 1 bardzo długim ciągiem). Zdecydowałem się przekonwertować wynikową komórkę na znak, który umożliwia podział na spacje (wynikiem jest tablica komórek), a następnie ponownie przekonwertować na znak, aby odzyskać zamierzony kształt. Wbudowany element MATLAB- a funkcja ma tutaj dobrą robotę, porównując naszą pierwszą linię z innymi liniami.

Potem robi się nieprzyjemnie ... Próbowałem wielu sposobów, aby wykluczyć pierwszą linię z mojego testu „najlepszego dopasowania” i skończyłem z tym. Szukamy linii, a następnie wykorzystać te informacje, aby pobrać indeksów (poprzez przekształcenie naszej ismember wyjście logicals), że chcemy nasze znaki wyjściowe z.

Język wolfram 106 bajtów

c=Characters[InputString[]~StringSplit~"\n"];o=c[[1]];t=Select;t[t[Rest@c,#~SubsetQ~o&][[1]],o~MemberQ~#&]

Przykładowe dane wejściowe:

Wynik:

Objaśnienie kodu: Najpierw za pomocą InputString otrzymujemy pełny ciąg danych wejściowych, a następnie otrzymujemy pierwszy zestaw liter, dzieląc ciąg znaków na nowy wiersz i zapisując wszystkie znaki pierwszego w zmiennej o. Następnie wybieramy z pozostałych linii wejściowych te wiersze, które mają znaki pierwszego wiersza (zapisane jako zmienna o) jako podzbiór. Następnie z zaznaczoną tą linią, bierzemy elementy tej linii, które są w oryginalnym zestawie.

Edycja: Podziękowania dla Martina Büttnera za wskazówki dotyczące korzystania z notacji infix i moich niepotrzebnych zmiennych

Python 2, 112 bajtów

import sys
i=sys.stdin.readlines()
print[''.join(c for c in l if c in i[0])for l in i[1:]if set(i[0])<set(l)][0]

Przykładowy przebieg: Ideone

JavaScript (ES6), 107 104 102 bajtów

Prezentacja Snippet do obsługi przeglądarek.

f=x=>([a]=x.split`
`).map(y=>[...y].filter(z=>~a.indexOf(z)-x).join(x='')).find(z=>z.length==a.length)

<textarea id="i" rows="6" cols="45">o@nj<G1
f]?-<I6h2vS*%l=:}c8>LK5rMdyeon,;sE[@m(73
ibhp+2Hq6yKzIf_Zo}EO3-[*0/e&Fvd]wQU=|%`C
;}>d'cg~CPtQG&%L\)MUl419bkTZ7@]:[*H"RyYj
L^<:zXJ#kj$EFlwN%B`Dd,Cs?]xRZ*K9-uQ.@&f+
i1v'7:90R-l}FMxj`,DTWK+(n32Z4Vs[p@%*eS!d
B|^Ti/ZG$}ufL9*wE[AVt]P7CrX-)2JpD<sYxd6O
ex.$4#KarS^j+'_!B"]H[\83:(DCXUgI*Lct?qAR
^GXQoy*KW&v}n']Em~\N9)fxP(qC=7#4sRdcD6%5
;inr[&$1j_!F~@pzo#blv]}<'|fRds6OW%tEg"G2
e;0T#gfo^+!:xHDN&4V=In?AwhEv$2Fd~ZLz_\81</textarea><br /><input type="button" onclick="o.value=f(i.value)" value="Run"> Output: <input type="text" id="o" readonly />

Skomentowano:

f=x=>
([a]=x.split('\n')) // split input by newlines, assign first value to a
.map(y=> // map function to each line
    [...y].filter(z=> // filter characters
        ~a.indexOf(z)-x // a has character z and not the first item (x is still set)
    ).join(x='') // join characters with empty string, reset x flag
).find(z=>z.length==a.length) // return string with same length as a