Uniwersalny (oparty na regułach) solver Code Golf

Code golf zawsze zawiera odpowiedzi, które mniej lub bardziej naginają reguły, przełamując ograniczenia, które pretendenci wzięli za pewnik lub po prostu o tym nie pomyśleli i nie wymienili ich w przepisach. Jedną z tych interesujących luk jest możliwość wyjścia więcej niż wymaga wyzwanie, aby uzyskać lepszy wynik.

Biorąc to do końca, możemy napisać uniwersalny koder solvera do golfa, który drukuje pożądane dane wyjściowe - jeśli nie przejmujesz się, że może to potrwać wieki i wyświetla wiele innych rzeczy przed i po nim.

Wszystko, co musimy wygenerować, to sekwencja, która z pewnością zawiera wszystkie możliwe podsekwencje. Dla tego kodu golfowego będzie to sekwencja Ehrenfeucht-Mycielski :

Sekwencja zaczyna się od trzech bitów 010; każda kolejna cyfra jest tworzona przez znalezienie najdłuższego sufiksu sekwencji, który również pojawia się wcześniej w sekwencji, i uzupełnienie bitu po ostatnim wcześniejszym pojawieniu się tego sufiksu.

Każda skończona podsekwencja bitów zachodzi w sposób ciągły, nieskończenie często w obrębie sekwencji

Pierwsze kilka cyfr sekwencji to:

010011010111000100001111 ... (sekwencja A038219 w OEIS ).

Łącząc 8 bitów sekwencji w bajt, otrzymamy wyjście ASCII, które możemy wyprowadzić na ekran lub do pliku i które zawiera każde możliwe skończone wyjście . Program wyświetli fragmenty pi, teksty „Never will give you you” , jakąś fajną grafikę ASCII, własny kod źródłowy i wszystko inne, co chcesz, aby powstało.

Do testowania poprawności, oto skróty dla pierwszych 256 bajtów sekwencji:

MD5: 5dc589a06e5ca0cd9280a364a456d7a4
SHA-1: 657722ceef206ad22881ceba370d32c0960e267f

Pierwsze 8 bajtów sekwencji w zapisie szesnastkowym to:

4D 71 0F 65 27 46 0B 7C

Zasady:

• Twój program musi wypisać sekwencję Ehrenfeucht-Mycielski (nic więcej), łącząc 8 bitów w bajt / znak ASCII.

• Zwycięża najkrótszy program (liczba znaków). Odejmij 512 od liczby znaków, jeśli uda ci się wygenerować sekwencję w czasie liniowym na wygenerowany bajt .

C, –110 znaków

Ta wersja programu wykorzystuje algorytm liniowego środowiska wykonawczego do wygenerowania sekwencji. Odejmowanie 512 z 402 znaków w programie daje w sumie ujemną 110.

#define C v=calloc(7,8),v->p=p
#define G(F,K)u->F[d[K]]
#define S(F,T)G(f,T)=F,G(t,T)=T,G(n,T)=
struct{int p,f[2],t[2];void*n[2];}r,*u,*v,*w;char*d,c;p,b,h,i,j,k;
main(s){for(;d=++p-s?d:realloc(d,s*=2);){d[i=p]=b;c+=c+b;p%8||putchar(c);
for(u=&r;b=u->p,u->p=p,w=G(n,k=i);S(i,k)v=G(n,k),u=v)for(h=G(f,k),j=G(t,k);j>h;--i,--j)
if(d[i]-d[j]){S(i,k)C;u=v;S(h,j)w;S(0,i)C;b=w->p;goto x;}S(0,i)C;x:b=1-d[b+1];}}

Zgodnie z problemem program działa w nieskończonej pętli, co wymaga dużej alokacji pamięci, a użycie realloc()do zachowania ciągłości sekwencji może przyczynić się do fragmentacji sterty. Możesz poprawić wykorzystanie pamięci programu, zastępując calloc(7,8)w pierwszym wierszu znakiem calloc(1,sizeof*v). Pomoże to zwłaszcza na 32-bitowej maszynie, gdzie 56 jest prawdopodobnie zbyt duże dwa razy.

Kod jest w pewnym sensie nieczytelny i nie w interesujący sposób; za to przepraszam. Szczerze mówiąc, nawet wersja bez golfa nie jest strasznie jasna:

#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>

typedef struct branch branch;
typedef struct node node;

struct branch {
    int from, to;
    node *next;
};

struct node {
    int pos;
    branch br[2];
};

static node root = { 0 };

static unsigned char *data = NULL;
static int endpos = 0;
static int size = 1;

static node *mknode(void)
{
    node *n;

    n = calloc(1, sizeof *n);
    n->pos = endpos;
    return n;
}

static branch *getbranch(node *n, int p)
{
    return &n->br[data[p]];
}

static void setbranch(node *n, int from, int to, node *next)
{
    n->br[data[to]].next = next;
    n->br[data[to]].from = from;
    n->br[data[to]].to = to;
}

int main(void)
{
    node *u, *v, *w;
    int follower, from, i, i0, j;
    int out, b;

    out = b = 0;
    for (;;) {
        ++endpos;
        if (endpos == size) {
            size *= 2;
            data = realloc(data, size);
        }
        data[endpos] = b;
        out = (out << 1) | b;
        if (endpos % 8 == 0) {
            putchar(out);
            out = 0;
        }

        i = endpos;
        u = &root;
        for (;;) {
            follower = u->pos + 1;
            u->pos = endpos;
            w = getbranch(u, i)->next;
            if (!w)
                break;
            i0 = i;
            from = getbranch(u, i0)->from;
            for (j = getbranch(u, i0)->to ; j > from ; --j) {
                if (data[i] != data[j]) {
                    /* divide branch */
                    v = mknode();
                    setbranch(u, i, i0, v);
                    u = v;
                    setbranch(u, from, j, w);
                    setbranch(u, 0, i, mknode());
                    follower = w->pos + 1;
                    goto bitfound;
                }
                --i;
            }
            v = getbranch(u, i0)->next;
            setbranch(u, i, i0, v);
            u = v;
        }
        /* extend branch */
        setbranch(u, 0, i, mknode());

      bitfound:
        b = 1 - data[follower];
    }
}

(Niegolfowany kod powyżej opiera się na kodzie napisanym przez Grzegorza Hermana i Michaela Soltysa, o których mowa w opisie problemu oraz ze strony głównej Soltysa ).

Dzięki @schnaader i @res za zgłoszenie błędu w początkowej wersji.

Ruby, 109 104 101 94 znaków

s=?0
loop{s=(s[/(.*).*\1/][/.#{$1}/]<?1??1:?0)+s
s.size&7<1&&$><<[s.reverse.to_i(2)].pack(?C)}

Implementacja w Ruby przy użyciu wyrażeń regularnych do wyszukiwania sufiksów. Ponieważ zabranie pamięci zajmuje dużo czasu, program musi zostać zakończony przez użytkownika.

Edytować: Właśnie zauważyłem, że wystarczy zacząć od sekwencji 0.

Edycja 2: Propozycja res zapisuje 2 znaki, niektóre inne, ponieważ nie musimy wcześniej wycinać ani jednego bajtu pack.

Perl, 95 znaków

Na początku miałem w połowie przyzwoitą wersję tego. Potem, gdy grałem w golfa, każda wersja stała się wolniejsza. Coraz wolniej.

$|=$_="010";
y///c%8||print pack"B*",/(.{8})$/while/(.+)$(?(?{m|.*$^N(.)|})(?{$_.=1-$^N})|(?!))/

Pierwsze trzy znaki ( $|=) nie są konieczne, ściśle mówiąc ... ale bez tego zwykle trzeba by czekać, aż skrypt zakończy generowanie pełnych 4096 bajtów, zanim zobaczysz wynik. A to zajmie godziny. Może stulecia; Nie jestem pewny. Czy wspomniałem, że wydajność tego programu pogarsza się z czasem? Z tego powodu poczułem się zmuszony do włączenia ich do hrabstwa.

Z drugiej strony, ten skrypt ma jeden z najbrzydszych wyrażeń regularnych, jakie kiedykolwiek stworzyłem, więc myślę, że jestem z niego dumny.