Biorąc pod uwagę listę interwałów, wykonaj ich połączenie i zmniejsz nakładanie się. Oznacza to, że nakładające się części są zmniejszone. ( [a, b] U [c, d] = [a, d]if b > c) Zakładając wszystkie a <b we wszystkich przedziałach [a, b]. Implementuj jako funkcję listy interwałów wejściowych -> lista interwałów wyjściowych. Najkrótszy kod wygrywa. Nie możesz używać żadnych istniejących bibliotek.

Wyjaśnienia:

• Przedziały otwarte i zamknięte nie są rozróżniane.
• Przedziały dla liczb rzeczywistych, a nie liczb całkowitych. ( [2, 3], [4, 5] -> [2, 3], [4, 5])
• Nie ma potrzeby sortowania przedziałów wyjściowych
• Kolejność, jeśli dane wejściowe nie mają znaczenia
• Wejścia są nielegalne tylko [a, b]gdzie b >= a, to nie ma nic wspólnego z porządkiem odstępach wejściowych i liczby przedziałów wejściowych.
• Nie musisz wyświetlać komunikatu o błędzie dotyczącym niezdefiniowanych zachowań

Przykłady (z liniami liczbowymi)

 [2, 4], [7, 9] --> [2, 4], [7, 9]
   234
        789
-> 234  789

 [1, 5], [2, 10] --> [1, 10] (overlapping [2, 5] reduced)

   12345
    234567890
-> 1234567890
 [2, 4], [3, 6], [8, 9] -> [2, 6], [8, 9]
   234
    3456
         89
-> 23456 89

 [4, 2], [2, 2] -> (undefined behavior: against the assumption)

GolfScript, 32

[{1$1$*-2%~2->{*$[(\)\;]}{}if}*]

• Dodaj 2 znaki, jeśli wolisz blok, 4, jeśli wolisz nazwany blok.
• Dane wejściowe i wyjściowe są tablicą par, np [[2 4] [3 5]]
• Zakłada, że ​​dane wejściowe są uporządkowane według pierwszego elementu.
• Kompakty „sąsiednie” zakresy ([2 4] [5 6] -> [2 6])
• Pierwszy wysiłek GolfScript. Docenione porady i zgniłe owoce.

Pełny program testowy:

[~](;2/[{1$1$*-2%~2->{*$[(\)\;]}{}if}*]`

Przykładowe wywołanie:

ruby golfscript.rb intervals.gs <<EOF
3
2 4
3 6
8 9
EOF
# Expected output: [[2 6] [8 9]]

Haskell (103)

Myślę, że dla Haskella jest to zbyt szczegółowe. Dzięki Hoa Long Tam za jego funkcję sortowania.

m%(x:y)|x>m=m:x:y|2>1=x:m%y;m%_=[m]
(x:y)?l|x`elem`l=y?l|0<1=x:y?(x:l);a?_=a
a∪b=foldr(%)[](a++b)?[]

W Haskell interwał od ado bjest oznaczony przez [a..b]. Moja notacja jest bardzo podobna do notacji matematycznej. Użyj tego w ten sposób:

[a..b] ∪ [c..d] ∪ ... ∪ [y..z]

Ok, oto mój 250 znakowy crack.

void n(int a[]){if(!a[2])return;if(a[2]<=a[1]){if(a[1]<a[3])a[1]=a[3];
int *b=a+2;while(*b=*(b+2))++b;n(a);}n(a+2);}
void m(int a[]){if(!a[2])return;if(a[0]>a[2]){int s=a[0],t=a[1];
a[0]=a[2];a[2]=s;a[1]=a[3];a[3]=t;m(a+2);m(a);n(a);}m(a+2);n(a+2);}

Funkcja przyjmuje tablicę int i działa na niej in-situ. Tablica jest zakończona cyfrą 0, a interwały mogą być podawane w dowolnej kolejności.

Przykładowe dane wyjściowe:

input list: (7,9) (5,6) (1,4) (15,18) (13,16) (2,3) (8,11) 
output list: (1,4) (5,6) (7,11) (13,18) 

Przykładowy program:

#include <stdio.h>

void n(int a[]){if(!a[2])return;if(a[2]<=a[1]){if(a[1]<a[3])a[1]=a[3];
int *b=a+2;while(*b=*(b+2))++b;n(a);}n(a+2);}
void m(int a[]){if(!a[2])return;if(a[0]>a[2]){int s=a[0],t=a[1];
a[0]=a[2];a[2]=s;a[1]=a[3];a[3]=t;m(a+2);m(a);n(a);}m(a+2);n(a+2);}


/*
void n(int a[])
{
    if(!a[2])return;
    if(a[2]<=a[1]) {
        if(a[1]<a[3])
            a[1]=a[3];
        int *b=a+2;
        while(*b=*(b+2))++b;
        n(a);
    }
    n(a+2);
}

void m(int a[])
{
    if(!a[2])return;
    if(a[0]>a[2]) {
        int s=a[0],t=a[1];
        a[0]=a[2];a[2]=s;
        a[1]=a[3];a[3]=t;
        m(a+2);m(a);n(a);
    }
    m(a+2);n(a+2);
}
*/

void p(int a[]) 
{
    if(!*a) {
        printf("\n");
        return;
    }
    printf("(%d,%d) ",a[0],a[1]);
    p(a+2);
}

int main (int argc, const char * argv[]) 
{
    // Code golf entry
    // Interval Merging

    int a[] = {7,9,5,6,1,4,15,18,13,16,2,3,8,11,0};
    printf( "input list: " ); p(a);
    m(a);
    printf( "output list: " ); p(a);

    return 0;
}

Python, 100 znaków

def f(L):R=sorted(set(p for p in sum(L,[])if 1-any(x<p<y for x,y in L)));return zip(R[::2],R[1::2])
print f([[2, 4], [7, 9]])
print f([[1, 5], [2, 10]])
print f([[3, 6], [2, 4], [8, 9]])
print f([[1, 5], [3, 5], [4, 5]])

generuje

[(2, 4), (7, 9)]
[(1, 10)]
[(2, 6), (8, 9)]
[(1, 5)]

Pobiera wszystkie punkty końcowe interwałów, usuwa te, które znajdują się ściśle w innym interwale, ujednolica je i sortuje oraz łączy w pary.

Haskell, 55 znaków

v(q@(a,b):p@(c,d):r)|c>b=q:v(p:r)|1<3=v((a,d):r);v x=x

Jeśli dane wejściowe nie są posortowane, to 88 znaków:

p@(a,b)§(q@(c,d):r)|b<c=p:q§r|a>d=q:p§r|1<3=(min a c,max b d)§r;p§_=[p]
u i=foldr(§)[]i

Przebiegi testowe:

ghci> testAll v
pass: [(2,4),(7,9)] --> [(2,4),(7,9)]
pass: [(1,5),(2,10)] --> [(1,10)]
pass: [(2,4),(3,6),(8,9)] --> [(2,6),(8,9)]
ghci> testAll u
pass: [(2,4),(7,9)] --> [(2,4),(7,9)]
pass: [(1,5),(2,10)] --> [(1,10)]
pass: [(2,4),(3,6),(8,9)] --> [(2,6),(8,9)]

Zakładam, że „nie można użyć żadnych istniejących bibliotek” wyklucza importowanie Listi wywoływanie sort. Gdyby to było legalne, nieposortowana wersja miałaby tylko 71 znaków.

Scala, 272 znaków

type p=List[(Int,Int)];def f(l:p):p={var(a,s,c,o)=(new Array[Int]((l map(x=>x._2)max)+1),0,0,List[Int]());l map(x=>(a(x._1)+=1,a(x._2)-=1));while(c<a.size){s+=a(c);if(a(c)==1&&s==1)o=o:+c;if(a(c)== -1&&s==0)o=o:+c;c+=1};return(o.grouped(2).map(x=>(x.head,x.last)).toList)}

Stosowanie:

object Intervals2 extends Application
{
    type p=List[(Int,Int)];def f(l:p):p={var(a,s,c,o)=(new Array[Int]((l map(x=>x._2)max)+1),0,0,List[Int]());l map(x=>(a(x._1)+=1,a(x._2)-=1));while(c<a.size){s+=a(c);if(a(c)==1&&s==1)o=o:+c;if(a(c)== -1&&s==0)o=o:+c;c+=1};return(o.grouped(2).map(x=>(x.head,x.last)).toList)}

    print(f(List((1,2),(3,7),(4,10))))
}

Tworzy tablicę i wstawia 1 dla każdego początku interwału i -1 dla każdego końca interwału. Następnie przechodzi przez tablicę, dodając wartości do licznika, generując początek za każdym razem, gdy licznik przeskakuje od 0 do 1, a koniec, gdy przeskakuje od 1 do 0. Prawdopodobnie niepotrzebnie skomplikowane.

Wynik:

List((1,2), (3,10))

Perl (146) (92) (90)

grał w golfa do 90 znaków, twórczo wykorzystując silnik regex

sub u {map $ h [$ _] = 1, @ $ _ [0] .. @ $ _ [1] dla @_; $ w. = $ _ + 0 dla @ h; push @ r, $ - [0 ], $ + [0] -1 podczas gdy $ w = ~ / 1 + / g; @r}

przykład użycia:

my @ out1 = u ([1, 5], [2, 10]); # (1,10)
my @ out2 = u ([2, 4], [3, 6], [8, 9]); # (2, 6, 8, 9)

wyjaśnijmy trochę ten kod.

ten podprogram odbiera tablicę referencji tablic, z których każda wskazuje na tablicę zawierającą dwa elementy, początek i koniec przedziału: ([2, 4], [3, 6], [8, 9])

dla każdego aref generujemy tablicę elementów od pierwszego do ostatniego ($_->[0] .. $_->[1]). następnie używamy map do ustawienia elementów takich indeksów w @h na 1.

dla (@_) {
    mapa {$ h [$ _] = 1} ($ _-> [0] .. $ _-> [1]);
}

po tym @hbędzie zawierać albo (dla interwałów), albo undefs, przedstawione poniżej jako łączniki dla przejrzystości.

indeks: 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
@h: - - 1 1 1 1 1 - 1 1

następnie budujemy ciąg z @h, dodając 0, aby zastąpić undefs czymś bardziej użytecznym (undef + 0 = 0).

$w .= $_+0 for @h;

$ w zawiera 011111011teraz.

czas trochę nadużyć silnik wyrażeń regularnych.

push @r, ($-[0], $+[0]-1) while $w=~/1+/g;

po udanych dopasowaniach tablice @ - i @ + zawierają odpowiednio pozycję początku i końca każdego dopasowania; 0-ty element jest używany przez cały mecz, pierwszy za 1 $, drugi za 2 $ i tak dalej.

$+[0] faktycznie zawiera pozycję pierwszego niepasującego znaku, więc musimy go odjąć.

@rzawiera (2, 6, 8, 9)teraz.

@r

aby zwrócić sub @r.

Scala 305 279 znaków bez wywołania:

type I=(Int,Int)
def l(p:I,q:I)=if(p._1<q._1)true else if(p._1>q._1)false else p._2<q._2
def r(l:List[I]):List[I]=l match{case x::y::z=>{if(y._1<=x._2&&y._2>x._2)(x._1,y._2)::r(z)else
if(y._1<=x._2&&y._2<=x._2)x::r(z)else  
x::r(y::z)}case _=>l}
def c(v:List[I])=r(v.sortWith(l))

wezwanie:

val i=List((7,9),(5,6),(1,4),(15,18),(13,16),(2,3),(8,11))
c(i)
res0: List[(Int, Int)] = List((1,4), (5,6), (7,11), (13,18))

Brachylog , 12 bajtów

⟦₂ᵐcod~c~⟦₂ᵐ

Wypróbuj online!

Cudownie deklaratywne rozwiązanie, przyjmując dane wejściowe jako listę list przez zmienną wejściową i wypisując listę list przez zmienną wyjściową.

        ~⟦₂ᵐ    The output is a list of intervals, where each interval is a range in
      ~c        the smallest partition of
  ᵐ             each element of the input
⟦₂              converted to an inclusive range,
   c            concatenated,
    o           sorted,
     d          and deduplicated
        ~⟦₂ᵐ    for which each element of the partition is a range.

Clojure, 138 bajtów

#(let[S(set(apply mapcat range(apply map list %)))Q(sort S)](map list(for[s Q :when(not(S(dec s)))]s)(for[s(map inc Q):when(not(S s))]s)))

Skraca to do 119 bajtów, jeśli dane wejściowe są bardziej elastyczne, a mianowicie lista punktów początkowych interwałów ORAZ lista punktów końcowych interwałów:

#(let[S(set(mapcat range % %2))Q(sort S)](map list(for[s Q :when(not(S(dec s)))]s)(for[s(map inc Q):when(not(S s))]s)))

Musi być lepszy sposób.

Japt , 18 bajtów

To wydaje się zbyt długie. I / O jako posortowana tablica interwałów 2D.

c_ròÃòÈaY Éîg[TJ]

Spróbuj

Perl 5 -MList::Util=max -n , 89 bajtów

@r=/\S+/g;map{/ /;$`<=$r[1]?$r[1]=max@r,$'*1:(say"@r")|(@r=($`,$'))}sort{$a-$b}<>;say"@r"

Wypróbuj online!