Code Golf

Całkowicie prawdziwa historia: jestem wykonawcą pracującym na stronie internetowej www. Sky.Net i jednym z naszych zadań jest stworzenie samoświadomego programu lub czegoś takiego, nie wiem, czy tak naprawdę nie słuchałem szefa. W każdym razie, aby uczynić nasz kod bardziej samoświadomym, potrzebujemy IT, aby wiedzieć, jaki kod znajduje się na każdym numerze linii.

Wyzwanie

Utwórz program lub funkcję, która pobiera dane wejściowe ni zwraca kod wspomnianego programu lub funkcji w trybie online n.

Zasady

➊ Twój program lub funkcja musi mieć co najmniej 4 linie. Każda linia musi być unikalna.

May Możesz założyć, że wejście zawsze będzie dodatnią liczbą całkowitą większą lub równą 1 i mniejszą lub równą liczbie linii w twoim programie / funkcji.

➌ Pierwszy wiersz w programie / funkcji to wiersz 1, a nie wiersz 0.

➍ Nie można uzyskać dostępu do pliku, w którym znajduje się program. (Jeśli ktoś musi zapytać „Czy to nie jest technicznie łamanie zasady nr 4”; prawdopodobnie tak jest)

➎ Linie nie mogą być puste (obejmuje spację, jeśli spacje nic nie robią w twoim języku)

➏ Linie nie mogą być // komentarzami (/ * dowolnego stylu <!)

Jest to wyzwanie podobne do quine.
To jest golf golfowy , więc wygrywa zgłoszenie z najmniejszą liczbą bajtów!

Vim, 7 bajtów

1
2
3
4

Wypróbuj online!

O ile wiem, jest to zgodne ze wszystkimi zasadami. W vimie domyślnie pusty program wypisuje wszystkie dane wejściowe. Od

<N><CR>

Jest noop, nic nie zmienia tekstu wejściowego, a ponieważ każde wejście pasuje do pożądanego wyniku, to samo podejście działa z dowolną liczbą wierszy.

Rubin, 71 70 66 bajtów

Wypróbuj online!

->n{
k=["}", "k[-n]%%k.inspect", "k=%s", "->n{"]
k[-n]%k.inspect
}

Tryb „Cheating”: 7 + 1 = 8 bajtów

Wymaga -pflagi dla +1 bajtu. Dosłownie kopia V odpowiedź . Drukuje wprowadzoną liczbę; cały program jest po prostu bezoperacyjny.

1
2
3
4

Haskell, 69 59 bajtów

(lines(s++show
 s)
 !!)
s="\n(lines(s++show\n s)\n !!)\ns="

Oparty na standardowej Quine Haskell. Pierwsze wyrażenie (rozłożone na pierwsze trzy wiersze) to nienazwana funkcja, która wybiera n-ty wiersz z łańcucha quinified s( s++show s). +2 bajty do uczynienia indeksowania opartym na 1 (imho niepotrzebna reguła).

Aby wypróbować online! wersja Muszę nazwać funkcję, która dodaje 4 bajty.

PowerShell , 184 172 bajty

$v=0,
'$v=0,',
"'`$v=0',",(($q='"{0}`$v=0{0},",(($q={0}{1}{0})-f([char]39),$q)')-f([char]39),$q),
(($z='(($z={0}{1}{0})-f([char]39),$z;$v[$args]')-f([char]39),$z);$v[$args]

Wypróbuj online!

Wyjaśnienie

Zaczyna się od utworzenia tablicy $vw pierwszym wierszu. W tym samym wierszu ustawiony jest pierwszy ( 0th) element 0, a przecinek ,kontynuuje definicję.

Następny wiersz ustawia następny element ( 1) tablicy na ciąg znaków reprezentujący zawartość pierwszego wiersza skryptu, dzięki czemu $v[1]zwraca pierwszy wiersz.

Trzeci wiersz najpierw ustawia trzeci element tablicy (indeks 2) na ciąg znaków reprezentujący drugi wiersz skryptu, a następnie w tym samym wierszu ustawia czwarty element (indeks 3) za pomocą fragmentu kodu używającego operatora formatu ( -f) do zamiany niektóre wystąpienia pojedynczych cytatów ([char]39 ) i ciąg formatu szablonu w sobie, aby odtworzyć całość trzeciego wiersza.

Wiersz 4 w zasadzie robi to samo, ale także kończy tworzenie tablicy, a następnie indeksuje ją za pomocą dostarczonego argumentu.

Python 2, 104 73 67 bajtów

Dziękujemy Jonathanowi Allanowi za uratowanie 6 bajtów!

s=\
['print s[input()]or s', 's=\\', 0, 'exec s[', '0]']
exec s[
0]

Edycja: Ta sama liczba bajtów, ale bardziej podoba mi się to rozwiązanie

Wypróbuj online!

Wersja Rubinowa Value Ink w języku Python .

Starsza odpowiedź (67 bajtów):

1
s=\
['print s[-input()]or s', 0, 's=\\', 1]
print s[-input()]or s

CJam , 19 18 17 bajtów

1
{'_'~]ri(=}
_
~

Wypróbuj online!

Oparty na standardowej CJam-quine. {...}_~Uruchamia ...w bloku się na stosie (w tym przypadku także 1poniżej). Następnie wykonujemy:

'_'~  e# Push the third and fourth line.
]     e# Wrap all four lines in a list.
ri    e# Read input and convert to integer.
(=    e# Use as index into the lines.

PHP, 261 bajtów

<?php function f($l){
$a="aWYoJGw9PTEpJG09Ijw/cGhwIGZ1bmN0aW9uIGYoXCRsKXsiO2lmKCRsPT0yKSRtPSJcJGE9XCIkYVwiOyI7aWYoJGw9PTMpJG09IlwkYj1cIiR";
$b="iXCI7IjtpZigkbD09NCkkbT0iZXZhbChiYXNlNjRfZGVjb2RlKFwkYS5cJGIpKTt9Pz4iO2VjaG8gJG07";
eval(base64_decode($a.$b));}?>

Wypróbuj online !!

Zakodowany ciąg to:

if($l==1)$m="<?php function f(\$l){";
if($l==2)$m="\$a=\"$a\";
if($l==3)$m="\$b=\"$b\";
if($l==4)$m="eval(base64_decode(\$a.\$b));}?>";
echo $m;

Perl, 52 bajty

$_=q{print+(split/
/,"\$_=q{$_};
eval")[<>-1]};
eval

To prosta odmiana klasycznego quine

$_=q{print"\$_=q{$_};eval"};eval

„Ładowność” to split na nowej linii, a poprawna linia jest wybierana przez indeksowanie do wynikowej listy.

Perl, 49 48 bajtów (niekonkurencyjny)

#!/usr/bin/perl -d:A
sub DB'DB{
print${"_<$0"}[<>]}
1

38 bajtów dla kodu (z wyłączeniem shebang, ale włącznie -d:A) plus 10 bajtów dla nazwy pliku, która musi być Devel/A.pm. DevelKatalog musi być @INC.

Z technicznego punktu widzenia narusza to zasadę nr 4, ponieważ -d:Apowoduje dwukrotne parsowanie pliku, więc jest to rozwiązanie niekonkurujące.

Używa haka debugera, aby uzyskać dostęp do linii pliku, który perl przechowuje w @{"_<$filename"}tablicy w czasie kompilacji.